geheime hut

Geheime hut

Als kind had ik een eigen hut.

Een oud busje op het land.

Ik had hem zelf ingericht.

Vol verzamelde schatten.

De ramen had ik aan de binnenkant,

beschilderd met felgekleurde bloemen.

Het was lief van de boer.

Een oude man met weinig woorden.

Dat ik in zijn busje mocht spelen.

Ik weet nog hoe spannend ik het vond.

Om het aan hem te vragen.

In begin nam ik trots vriendinnetjes mee. 

We spraken over een geheime club.

Alleen rende één lid over de bollen.

Plukte de ander spontaan een bosje bloemen.

Het derde lid klom op het dak,

waardoor het plafon begon te bobbelen.

Ik zag de boer even opkijken. 

Ik nam niemand meer mee.

Mijn geheime hut werd echt geheim.

Vanuit mijn busje zag ik.

Hoe bollen bloemen werden.

Voelde ik de brandende hitte op het dak.

De wind door de gatten en kieren. 

Ik deed niet veel. 

Ik droomde wat.

Aan de lucht zag ik de tijd.

Ik kwam nooit te laat.

Om thuis te eten.

Het kwam denk ik door de bloemenstickers.

Die ik thuis plakte op mijn ramen.

Dat ik ineens aan dit busje moest denken.

Mijn eigen vredige volkswagenbusje.

Het was een kleine man die boer.

De Groot heette hij.

Dat was hij ook. 

Groots.

Voor mij.

NB. De bovenste twee foto's komen van internet. Eigenaar onbekend. Ik heb helaas geen foto's van mijn busje. Het was beige volkswagenbusje, zoals het roze busje op de foto, maar dan verroest met lekke banden. Toen ik ouder werd had ik hem steeds minder nodig en uiteindelijk vergat ik hem en heeft de boer het busje naar de sloop gebracht.  

In de ban van Instagram

INSTAGRAM

Het zijn meer dan drukke weken.

Waardoor het van bloggen even niet kwam.

Deadlines vlogen mij om de oren en de griep trok aan de andere kant.

Daarbij moesten er verjaardagen worden gevierd.

Het huishouden worden gedaan.

En is ook ons huis nog steeds niet op orde.

Afijn, daily life maar dan net een onsje teveel…

Ondanks de drukte raakte ik in de ban van Instagram.

Misschien ook wel dankzij.

Facebook was wat slaperig geworden.

Twitter wel heel erg werk.

Bloggen weer erg bewerkelijk.

Maar Instagram bracht iets nieuws, iets luchtigst en iets creatiefs.
Waardoor je even niet met je hoofd hoeft bezig te zijn.

Verder ben je met een eenvoudig fotootje gelijk klaar.

Gewoon gemaakt met de Iphone in plaats van met mijn zware Nikon.

Het blijkt een ideale manier om jezelf creatief uit te kunnen drukken.

Klik, klaar en nog gelijk reactie ook :-)

Ineens veranderde mijn wereld in kleine vierkante fotootjes.

Een beetje vage plaatjes met een witte rand er om heen.

De kwaliteit van de fotootjes is duidelijk minder scherp.

Maar op zo'n klein telefoonschermpje zie je dat toch niet.

Gewone dagelijkse dingen worden - door die kleine fotootjes - ineens bijzonder.

Alles (strand, fruit, bloemen e.d.) is plots een mogelijk object.

Soms zelfs meerdere keren: 'van in de knop tot in volle bloei'.

Maar vooral ook de foto's van andere Instagrammers zijn leuk.

Langzaam ontdek ik steeds meer mensen die houden van dezelfde stijl, 

qua wooninrichting, design, kringloop, vintage, do it yourself, humor e.d.

Maar natuurlijk weer net iets anders.

Waardoor je nu juist in de lach schiet of geïnspireerd raakt.

Of zij op hun beurt weer door jou geïnspireerd worden.

Grappig is het als plots ook andere mensen bloemen in oude wasschalen gaan zetten :-)

Ook zelf zat ik ineens een 'woordbanner' te bedenken en in elkaar te zetten.

(Nadat ik vele andere woordbanners op Instagram voorbij had zien komen…)

Een mens is eigenlijk een vreemd wezen!

Kortom, een ander inspireren en zelf geïnspireerd raken.

Dat is wat voor mij sociale media echt tot sociale media maakt.

Want het gaat niet om de fotografische kwaliteit van de foto.

Of de foutloos gespelde zin.

Het is de interactie die de foto teweeg brengt.

Waardoor een luchtballon (die je in de file op de foto zet) ineens een schilderij wordt.

Je eenzame thuiswerkplek ineens een hippe thuiswerkplek wordt.

Je kopje thee met 'Alice in wonderland' wordt vergeleken.

Je extra stimulans hebt om in het weekend eindelijk dat meubel te verven.

Dat je al zolang eigenlijk een kleurtje wilt geven.

Ach en er komt vast weer een tijd dat Instagram ook weer over is.

Maar voorlopig geniet ik ervan.

Instagram(mers) bedankt!

Friday fishing day

Friday fishing day

Dit weekeinde was het hier de zoete inval.

Onze zes kinderen brachten naast zichzelf ook vriend(inn)en mee.

Er waren afspraken, feestjes, voetbal, games, Holland Got Talent, films en pianospel. 

Kortom, het was een druk en gezellig kinderweekend!

Ik hield mijn nieuwe vrijdag visdag ritueel in stand.

Door weer een pond versgebakken mosselen en een kilo dampende kibbeling te kopen.

Bij onze geweldige visboer: Schuitemaker, zo heerlijk!

Het doet mij denken aan al die vers gebakken schol die ik als kind in de 'Noordoostpolder' at.

Volgens de mythe zou 'vrijdag visdag' zijn ontstaan, 

doordat de vissersboten dan van zee terugkomen en de vis dan het verst is.

Volgens internet is vrijdag visdag, omdat vroeger de katholieken op deze dag moesten vasten.

Maar ik vind het verhaal van die verse vis beter klinken!

En ik niet alleen! Vrijdag is het voor vele mensen visdag!

Op vrijdag is het altijd zo druk bij de visboer, dat ik een nummertje moet trekken. 

Maar dat heb ik er graag voor over!

Voor mij start het weekend op vrijdagmiddag met verse vis en bloemen!

Dit weekend kocht ik (naast vis) bij de bloemenkraam wel heel bijzondere bloemen.

Vijf grote takken met prachtige felgekleurde paarse besjes.

Ze kregen een ereplekje in ons huis.

Al was het een heel gedoe om ze goed in een vaas te krijgen.

Zonder dat alle prachtige paarse besjes van de takken vielen.

Uiteindelijk lagen er toch meer besjes op de vloer, dan dat er aan de takken zaten...

Maar bijzonder bleven ze!

\

Zouden die paarse besjes nu echt in de natuur zo groeien?

Of zouden de besjes speciaal zo gekweekt worden of zelfs geverfd zijn?

Ik weet het niet, maar och, wat vind ik ze mooi!

Uiteindelijk bedacht ik een (hoog) plekje voor ze.

Zodat niemand er tegenaan zou lopen.

Daar staan ze nu te pronken.

In een opgeruimd huis waar eindelijk bloemen weer tot hun recht komen.

Terwijl iedereen zijn/haar eigen ding deed.

Genoot ik het hele weekend van deze prachtige paarse besjes.

En natuurlijk ook van iedereen :-)

Op een onbewaakt moment.

Toen de huiskamer eventjes 'kindvrij' was.

Ruimde ik razendsnel de vele vuile glazen en kommetjes op.

Vouwde ik vliegensvlug de dekens op en zette ik alle kussens recht.

Schoof ik alle kinderspullen (schermen en opladers) aan de kant.

En schoot toen 'hup-hup' deze foto's met mijn camera.

Gewoon omdat ik zo blij ben dat het huis (ons leven) langzaam weer op orde komt.

Natuurlijk zijn we nog lang niet klaar en is er nog steeds heel veel te doen

Dit weekend ruimde ik (deels) de garage op, omdat die nog steeds vol verhuisdozen staat.

Daarbij is het zeer lastig klussen, als je niet bij je gereedschap kan...

Mijn lief legde stroom en verlichting aan, in de gang van het groene huis.

De klusjes lijst die we hebben is nog altijd eindeloos lang.

Maar ik maakte ook gebraden kip, die 24 uur had gemarineerd in karnemelk.

We genoten van de brandende open haard en Holland got talent.

En toen de kids naar bed/boven waren, genoten we samen van een mooie franse film.

Ik las zelfs de zaterdagkrant van A t/m Z.

Ik las en we aten voor het laatst met z'n allen aan onze oude eettafel.

Want donderdag komt onze nieuwe eettafel!!! (Blij!!)

Die we een paar maanden geleden gekocht hebben bij Loods 5.

Nu hebben we - zoals je ziet - nog twee eettafels in de huiskamer staan.

Die we aan elkaar schuiven bij feestjes of als er vriend(inn)en van de kinderen mee-eten.

Maar vanaf donderdag kunnen we met z'n tienen ruim aan onze nieuwe tafel eten.

Kan de tweede tafel er lekker weg uit de huiskamer, wat vast een heerlijke ruimte gaat geven!

Nou ja, als de kinderen natuurlijk straks niet alle zes iemand te eten meenemen...

Misschien ook een nummertjes apparaat bij de ingang? Net als de visboer?

Farewell to old job 2

Vandaag moest ik heel veel doen.

Maar ik deed niet veel. 

Tenminste niet dat wat ik van plan was.

Ik droomde, mijmerde en blogde wat.

Ik dacht na over gisteren, mijn eerste werkdag.

Verwonderde mij over het feit dat ik nu 3x in Geldermalsen ben geweest.

Maar nog geen idee heb hoe mijn nieuwe kantoor eruit ziet.

Bedacht dat het mij ook eigenlijk niets kan schelen.

Dat het de mensen zijn die mij inspireren.

Dat ik mijn eerste werkdag alweer bevlogen ben geraakt.

Bedacht mij dat ik mijn sleutel van mijn oude kantoor nog niet heb ingeleverd.

Maar dat ik die in geval van nood of waarneming misschien toch moet bewaren.

Bedacht mij dat ik nog geen nieuwe sleutel van mijn nieuwe kantoor heb.

Maar dat er vast wel iemand zal zijn...

Ik gooide met spijt mijn reuze boeket met roze bloemen weg.

Die ik zelf had samengesteld uit alle gekregen bloemen.

Waar ik wonderbaarlijk een geschikte vaas voor vond.

Verstopt ergens diep achterin de kast, ooit kregen toen ik 40 jaar werd, met 40 rozen.

Nooit gedacht ooit weer zo'n groot boeket te krijgen!

Het prachtige vernieuwde boeket heeft het er heel lang in vol gehouden.

Met veel inspanning en gemopper (want te groot, te zwaar, te veel) heb ik het samengesteld.

Het hele huis werd bloemenzee, maar wat heb ik er vervolgens enorm van genoten.

Helaas begonnen de bloemen en het water nu ernstig te ruiken.

Schoonheid en vergankelijkheid. 

Ze kunnen helaas niet zonder elkaar.

De bloemen in de groenbak.

De vaas weer gepoetst achterin de kast.

Maar gelukkig hebben we het blog nog :-)

Ik zette het lieve welkomsboeketje van gisteren ervoor in de plaats.

In mijn zomerse ananasglas van Ikea. 

Zij beviel mij goed.

Weer in eenvoud beginnen.

Ik dacht aan de vele papieren en plannen die ik heb opgeruimd.

Tot uiteindelijk een heel klein stapeltje overdracht (op de grote tafel) overbleef.

Hoe betrekkelijk is alles toch...

Ik nam mij voor zuiniger met papier te zijn en duurzamer te gaan werken.

Digitale mapjes en rust en regelmaat in mijn hoofd.

Ik dacht aan de lege prikborden en lege nissen.

Hoe deze zich weer zouden vullen (of al gevuld zijn) met nieuwe dromen.

Ik voelde zelf hoe mijn hoofd zich alweer aan het vullen was.

Door alleen al die eerste werkdag...

Ik douchte mij met schuim van Rituals.

Ik waste mijn handen en smeerde ze in met crème van Rituals :-)

Ik genoot van de luxe die kreeg/kocht van de cadeaubonnen.

Ik las een mooi boek die ik van zoon voor mijn verjaardag kreeg.

Ik bladerde door een werkelijk prachtig kookboek die ik van mijn cadeaubonnen kocht.

 Ik bakte worstjes en roosterde pitabroodjes.

Omdat ik te lui was om te koken.

Ik draaide een wasje en genoot van de foto's uit het kookboek!

Ik genoot van het mooie weer door de ramen en was blij dat ik niet naar buiten hoefde.

Bedacht dat het mij heerlijk leek om over zo'n oosterse markt te slenteren.

Maar was blij dat het even niet hoefde :-)

Ik bedacht mij dat ik een zeer dankbaar mens ben.

Even echt helemaal niets te wensen heb!

Morgen neem ik de herinneringen uit mijn oude kamer mee.

Ik heb geen idee of ze in mijn nieuwe kamer passen.

Ik laat ze overdag wel in mijn auto.

Tot het einde van de dag.

Als iedereen weer weg is, en ik ze rustig een plekje kan geven.

Samen met een aantal prachtige nieuwe herinneringen.

Die ik heb gekregen bij mijn afscheid. 

Het roze schilderij (die monden betekenen zeggenschap) gemaakt door de cliëntenraad,

gaan zeker een bijzonder plekje krijgen!

Het portret van mij is misschien wel erg veel mij.

Maar het tovert ook een grote grijns op mijn gezicht.

Ik hoop dat ik nooit zulke kramp in mijn kaken krijg!

Maar ze zal zeker een ereplek krijgen.

Net als die prachtige gele kat. (Paspartoe bedankt!)

Mijn kinderen vonden de tekening en knutselwerk van Guus het mooist!

De twee beschilderde pumps in de glazen bol.

Gemaakt door een medewerker en cliënt.

Gekregen van mijn twee lieve secretaresses.

Staan wel heel mooi symbool voor Op Eigen Benen.

Ze krijgen straks een plekje aan het plafon.

Van de drank zullen we samen met vrienden genieten.

Want anders blijft er van Op Eigen Benen niets meer over ;-)

Het plakboek waarin ik alle kaartjes, briefjes, wensen en mailtjes ga plakken.
Zoveel mooie lieve persoonlijke mailtjes gehad.
Ik ga ze allemaal bewaren! Dank, dank en dank!

De bollen krijgen een prachtig plekje in onze nieuwe tuin.

 Een nieuw begin.

Morgen start mijn nieuwe baan echt.

Alle medewerkers, ouders, cliënten en anderen nogmaals bedankt.

Geen woorden voor: maar dit warme en bijzondere afscheid blijft mij echt voor altijd bij!

En nu ga ik de was in de droger doen :-)
Lazy sunday!