maandag 9 november 2020

herfst 2020

het is herfst - de schoonheid ligt

aan onze voeten - zie mij!

 roept ze - ik ben er

voor jou - en schitterend




het is lastig - echt - te zien

druk - in lijf en hoofd

corona - of een nieuwe president

dove ogen wandelen - blinde oren praten




rode hoeden - schitteren in het groene gras

prinsjesdag - in het bos

kijk naar mij  - kies voor ons  

kies voor jij - staat in hun reden





brailletekens - op hun hoeden

 zwarte inkt - in hun zwammen

voor wie wil lezen - wie kan voelen 

voor wie wakker is




appt en zappt - het magische bos

groeiend en stervend - door de seizoenen heen

spiegelt zij ons - verleidt zij ons

tot rust - schoonheid - en bezinning 







 


Deze foto's maakte ik vorig jaar oktober op de Veluwe. 
Ik maakte een (hele lange) wandeling van zonsopgang tot zonsondergang.
Een zogenaamde medicijn of meditatiewandeling.
Het was een uitzonderlijke mooie dag, in een zeer regenachtige maand.
Nadat de zon onderging (en ik bijna bij mijn auto was) stortte de regen weer naar beneden.

Soms sla je een pad in, zonder dat je daar bewust van bent,
soms sluit een weg zich, terwijl je er graag doorheen zou willen.





vrijdag 25 september 2020

zomer 2020

deze zomer - begon ik een moestuin

ik had behoefte - aan groei en geloof

in de dag van morgen  - terwijl iets ongrijpbaars

ons leven - verschoof

 

ik zaaide - ik plantte

zonder kennis - zonder plan

ik voelde - de aarde

en wist er - dus van

het virus - verdween niet

wel mijn - gemoed

de zon - en de aarde

die deden - mij goed


tuinieren - dat bleek echt

een hel of - een job

mijn groenten - ging bloeien

de vogels - aten - de aardbeien op


maar dat alles - dat gaf niet 

dat was niet - het doel

het ging - over groeien

het ging over - gevoel 

💛











vrijdag 11 september 2020

geheime hut


Geheime hut


Als kind had ik een eigen hut.
Een oud busje op het land.
Ik had hem zelf ingericht.
Vol verzamelde schatten.
De ramen had ik aan de binnenkant,
beschilderd met felgekleurde bloemen.


Het was lief van de boer.
Een oude man met weinig woorden.
Dat ik in zijn busje mocht spelen.
Ik weet nog hoe spannend ik het vond.
Om het aan hem te vragen.


In begin nam ik trots vriendinnetjes mee. 
We spraken over een geheime club.
Alleen rende één lid over de bollen.
Plukte de ander spontaan een bosje bloemen.
Het derde lid klom op het dak,
waardoor het plafon begon te bobbelen.

Ik zag de boer even opkijken. 
Ik nam niemand meer mee.
Mijn geheime hut werd echt geheim.



Vanuit mijn busje zag ik.
Hoe bollen bloemen werden.

Voelde ik de brandende hitte op het dak.
De wind door de gatten en kieren. 

Ik deed niet veel. 
Ik droomde wat.
Aan de lucht zag ik de tijd.

Ik kwam nooit te laat.
Om thuis te eten.


Het kwam denk ik door de bloemenstickers.
Die ik thuis plakte op mijn ramen.
Dat ik ineens aan dit busje moest denken.



Mijn eigen vredige volkswagenbusje.

Het was een kleine man die boer.
De Groot heette hij.

Dat was hij ook. 
Groots.
Voor mij.






NB. De bovenste twee foto's komen van internet. Eigenaar onbekend. Ik heb helaas geen foto's van mijn busje. Het was beige volkswagenbusje, zoals het roze busje op de foto, maar dan verroest met lekke banden. Toen ik ouder werd had ik hem steeds minder nodig en uiteindelijk vergat ik hem en heeft de boer het busje naar de sloop gebracht.  


maandag 21 mei 2018

Vision Quest

De Vision Quest

Vorig jaar deed ik een leiderschapsopleiding.
Ik nam er zelfs een sabbatical voor op.
Dit op aanraden van de opleiding.
Wat ik eerst belachelijk vond… 
Maar later begreep en zelfs van genoot.


Ik maakte een innerlijke reis.
Met alle ups en downs.
Ik maakte ook een fysieke reis naar India.
Om daar te werken vanuit een ander perspectief.


De Vision Quest was ook een onderdeel.
Ik had daar nog nooit van gehoord.
Het werd voor mij een levensveranderende ervaring.


 Een Vision Quest is een oud overgangsritueel.
Een zogenaamde 'Rite de Passage' die mensen helpt
 om van het ene stadium van het leven naar een ander te gaan. 
In dit ritueel zoek je in de natuur de afzondering op.


Door in het onbekende te verblijven ontstaat er iets nieuws, 
waarmee je weer terug keert naar je dagelijks leven. 

Tijdens de Quest eet je niet, je mag wel water drinken. 
Door te vasten stel je geest en hart open.
Je blijft ook één nacht wakker. 



 De Quest bereid je voor met een medicijnwandeling.
Op een rustige plek in de natuur.
Je wandelt van zonsopgang tot zonsondergang of andersom.
In stilte zonder telefoon, kompas of andere hulpmiddelen.

Je gaat de natuur in om antwoord te vinden.
Op de vragen die bij jou (onbewust) spelen.
Onze voorvaderen beschouwde de natuur als helend.
De natuur als medicijn: vandaar de naam medicijnwandeling.


Zelf maakte ik mijn wandeling in de bossen.
Waarbij ik tijdens mijn wandeling pas ontdekte,
dat ik voor een oude plek uit mijn jeugd had gekozen.


Tijdens de wandeling gingen vele deuren open.
Ik liep het pad, de gevoelens en de dromen van mijn jeugd.


In het vliegtuig naar Portugal kon ik mijn ervaring pas verwoorden. 
Het is zo bijzonder dat de natuur en stilte zo'n impact hebben.


In Portugal verbleef ik op een berg.
Van zonsopgang tot zonsopgang.
Zonder slaap, eten of een tent om te schuilen.
Het bleek niet van belang te zijn.

Het was werkelijk een magische ervaring.
Ik was in al mijn drukte bijna vergeten dat ik zelf natuur ben.


Afgelopen jaar deed ik wat ik voelde dat ik moest doen.
Ik volgde vele trainingen en ontmoette mooie mensen.
Ik moest er ook vaak weer afscheid van nemen.
Soms zelfs voor altijd…


Ik maakte een imperfecte zwaan.
Hij is niet voor mensen die van perfectie houden.
Hij staat symbool voor schoonheid.

Na mijn medicijnwandeling maakte ik ook een 'lelijk' eendje.
Samen staan voor ze transformatie en het kind in jezelf.


Daarnaast is het gewoon een lief keramiek duo:
Beautiful Imperfect Swan & Ugly Duckling

Ze zijn vanaf vandaag te koop in mijn webwinkel


Wat betreft de Vision Quest:

Eind juni ga ik een week op Vision Quest in Zweden.
Ditmaal ga ik vier dagen/nachten alleen de natuur in.

Ik weet niet waarheen het leidt.
Ik weet alleen dat ik dit pad graag wil lopen.


—***


NB. De eerste twee foto's zijn gemaakt in India. Alle andere zijn gemaakt in Portugal voor en na mijn vision quest. Tijdens de Quest mag je alleen papier/pen meenemen om notities te maken. (Telefoons, fototoestellen, laptops, iPads of andere hobby-achtige spullen - wol, verf, klei e.d. - zijn niet toegestaan.)
De laatste foto's zijn gemaakt in mijn atelier.

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

zaterdag 3 maart 2018

Trans shaping, de trend voor 2018

Trans shaping 
oftewel doen is het nieuwe zijn

Ik begon met Instagram om mijn passie voor mijn keramiek en interieur te delen. Gewoon voor de lol en ontspanning, maar tot mijn grote verbazing volgen momenteel ca. 17.500 duizend mensen uit de hele wereld de foto's van mijn interieur… 



Ons interieur, gezin en mijn keramiek is inmiddels in woonblogs, kranten, tijdschriften en woonbladen in o.a. Nederland, Duitsland en Amerika verschenen. We kwamen zelfs op televisie bij het programma Binnenstebuiten.


Nu had ik vorig jaar vier maanden sabbatical dus alle tijd om op al die verzoeken in te gaan. Want de uiteindelijke interviews en foto's zijn 'de kers op de taart', maar aan elke fotoshoot gaat een hoop gepoets en opruimwerk vooraf. Daarnaast is het met onze zes puberende kids best een uitdaging om ons huis met een leeg aanrecht en lege wasmanden te kunnen presenteren…


Inmiddels ben ik weer ruim 36 uur per week aan het werk. Dus moest ik wel even diep nadenken toen deze week een aanvraag voor een woonblad uit Zuid-Afrika kwam, waarvoor ze 'even' twee dagen naar Nederland willen komen vliegen… 

Nou vind ik het óók heerlijk om mij te bewegen - net als blijkbaar vele anderen - tussen al die verschillende werelden. 's Avonds in mantelpak een vergadering over het armoedebeleid van een klein stadje aan de Waal, 's morgens in spijkerbroek in het drukke Rotterdam mijzelf druk maken om de jeugd aanbesteding en aan het einde van de middag schuif ik met mijn bruine overall tien zelfgemaakte keramieke geluksvisjes in de oven terwijl ik ondertussen zeven wasmanden vuile was in mijn (ruim 12.000 maal over de hele wereld gelikete) groene wasmachine draai...


'Trans shaping' noemt trendvoorspeller Lidewij Edelkoort deze trend. Waarbij we continu van rollen en identiteit wisselen. Zo wissel ik de hele week door van moeder naar regiodirecteur, van levenspartner naar pottenbakker, van bezorgde dochter naar spirituele coach, van woonblogger naar toezichthouder, van perskaarthouder naar eigenaar webwinkel, van magische avatar naar influencer, van beste vriendin naar fanatieke hardloopster en ga zo nog maar even door…


Of zoals Lidewij Edelkoort voorspeld heeft voor 2018: Eén betekenis is geen betekenis. What you see is not what you get. Jouw waarheid is een ander dan die van mij.

Dat klopt ook helemaal. Trouwens ook voor mijn Instagram foto's...

Want onze bejubelde wasmachine staat in een ijskoude garage waar je nauwelijks kan lopen van de rotzooi en het gele stukje muur boven de wasmachine is het enige toonbare en geverfde stukje in deze hele garage...
De besneeuwde tuin is een foto van vorig jaar, want de sneeuw was al weg toen ik na een lange dag werken pas thuis kwam. 
De inloopkast is altijd een puinhoop, zowel voor als na de foto. Maar alle zooi schuif ik om het hoekje, dus zie je niet. 
De heerlijke geroosterde visjes van de BBQ werden koud, omdat ik zo nodig de tafel op de foto wilde zetten… (Leuk zo'n vriendin met instagram…) 
De veranda moet ik altijd opnieuw mintgroen verven als er een fotograaf komt, omdat de houten planken continu 'zwarte hars tranen' huilen.



En onze kerstboom heeft dit jaar zeker twee weken alleen met lichtjes gestaan, omdat ik te lui was om de ballen erin te hangen. 

'Maar perfectie is saai" en "onaf" is trend volgens Lidewij. 
Laat dat mij nu ook enorm aanspreken!!






NB. Bijbehorende foto's van mijn huis en tuin verschenen allen eerder op Instagram @redcherryrodekers
NB2. Druk hier als voor het blog van www.Stylink.nl als je meer wilt lezen over alle maatschappelijke, woon en modetrends die Lidewij voorspeld heeft voor 2018.











BewarenBewarenBewarenBewaren

woensdag 28 februari 2018

Beautiful World: Alice Phoebe Lou

Alice Phoebe Lou

Soms
komt er iemand voorbij die mij raakt
Zonder
dat ik daar duidelijke woorden aan kan geven
Hart
zaken betreft dat meestal

En kan ik niet anders
dan moet ik delen
dus hierbij

Alice Phoebe Lou 

twintig jarige Zuid-Afrikaanse straatartieste
sing a song writer en reizigster









Volg ook haar prachtige foto's op haar instagram account: @alicephoebelou



Dit is deel 1 in een nieuwe serie 'oh beautiful world' door @redcherryrodekers

maandag 25 september 2017

over systemen, hartzaken & inpakpapier

over systemen van het hart
of hoe ontwerp je je eigen inpakpapier

Ik hang net de telefoon op.
School van mijn zoon. Waar hij is?
Ik weet het niet. Ik ben op mijn werk.
Mijn zoon is maandag altijd bij zijn vader.


Hij blijkt onderweg in de bus.
Natuurlijk verslapen en veel te laat ingestapt...
Als ik hem na het telefoontje van school bel.


Of ik voortaan wil inloggen via hun schoolportaal.
Zei de dame nog. Die ook haar werk doet.
Die dit portaal vast niet zelf bedacht heeft.
Waar alleen ouders op kunnen inloggen.
Die echter op hun werk zijn.


Vorige week stond ik 15 minuten in de wachtlijn.
Nadat ik haar telefoontje miste omdat ik in vergadering zat.
Na twee keer verkeerd doorverbinden.
Zeiden ze dat ze er niet meer was.
Nee, ik kon niets doorgeven.


Mijn zoon is zeventien.
Ik woonde al op mijzelf op die leeftijd.
 Droomde over schrijfster of schilderes worden.
Omdat ik mijn gevoel kwijt kon.
In dingen creëren.


Ik werd beide niet.
Verdronk in mensen en systemen.
Van uitgeverijen, exposities en opleidingen.

Ging uiteindelijk als activiteitenbegeleider de zorg in.
Groeide door tot een creatieve directeur.


Ook ik ben bekend met de systemen van de dame aan de telefoon.
Ze lijken er regelmatig met ons van door te gaan.

Misschien vandaar mijn onverklaarbare behoefte.
Om zelf met de hand inpakpapier te ontwerpen.
Wat ik helemaal niet nodig heb.
Maar het is zo fijn iets te doen.
Waar ik iets bij voel en vat op heb.

Al kan het met een designprogramma vast sneller.
Gelukkig hoef je je bij een hobby niet te verantwoorden.


Ik werkte met een potlood, potje Oost-Indische inkt, 
kroontjespen, (overtrek)papier, lineaal en een schaar.

Ik tekende zes figuurtjes: een stoere zwaan, 
een kwetsbaar eendje, een klavertje vier, een hart, 
een bloesem en twee rode kersen.

Plakte die bij elkaar in een groepje en trok ze over.
Dit tweede vel knipte ik in vieren.
Daarna legde ik ieder stuk op de hoek schuin tegenover.
Deze plakte ik allemaal weer vast.
Daarna trok ik alles op een derde vel over.


En voilà, mijn eigen ontwerp voor op een zeefdrukraam.
Het patroon loopt aan alle kanten in elkaar over.

Waardoor ik een oneindig groot oppervlakte zou kunnen bedrukken.
Ik begrijp heus wel waarom mensen blij worden van systemen.

Toen tekende ik plots nog één extra rode kers.
Op het open 
stuk. 
Gewoon omdat het zo voelde.
Ik weet dat ik al een dubbele kers had…

Maar sommige beslissingen zijn nu eenmaal irrationeel.


Ook weet ik dat die laatste kers nu eigenlijk nog één keer,
linksboven het klavertje terug moet komen.
Om het patroon kloppend te houden.

Maar ik tekende daar niets…

Ook maakte ik er geen zeefdrukraam van.


Want zo gaat dat met systemen.
Ze bedenken geeft vreugde.

Maar om al die vellen nu te moeten bedrukken







--------------------------------------------------------------------
Ontwerp en foto's zijn gemaakt in mijn eigen studio, veranda, tuin en huis.
Kopiëren mag alleen met toestemming van corinep68@hotmail.com