Morgen komt de nieuwe bewoonster meten in mijn huis.
Want dat is het nog steeds :-)
Ze komt kijken of haar nieuwe (en oude) meubels gaan passen.
Er valt in ons nieuwe huis nog weinig te meten...
We zijn nog steeds aan het opruimen en slopen.
Ons (straks vernieuwde) huis is nog niet klaar voor ons.
Laat staan dat wij klaar zijn voor ons huis!
Wij zijn namelijk ook heel druk met ons werk en met en met en met...
Ik weet dat het maar 1 dorpje verder is.
Maar soms heb ik het gevoel dat ik het land verlaat.
Alle spullen die ik moet verkopen en wegdoen.
Alle overige spullen die ik straks nog moet inpakken.
Gelukkig verlaat ik niet het land en zelfs niet de (bollen)streek.
Maar ik verlaat wel de zee!
Waar ik met mijn scooter in 5 minuutjes heen kon tuffen.
Niet dat ik dat vaak deed...
Maar het kon!!
En als ik het wel deed.
Ach, dan gaf dat zo'n geweldig gevoel van vrijheid.
Want wat word ik altijd blij als ik met de wind in mijn haren door Noordwijk rijd.
Als ik met de zon op mijn huid het strandpad af rijd.
Mijn scooter (naast alle andere scooters) bij de strandtent neerzet.
Mijn lichtblauwe scooter.
Zo blauw als de zee!
Op dit moment zijn twee stoere (onbekende) mannen boven druk bezig.
Het bed van mijn middelste zoon uit elkaar te schroeven.
Er komt bij hun een pleegkindje in te slapen.
Dat is dan wel weer erg mooi!
En wij hoeven een bed en matras minder te verhuizen, en een bed minder af te breken.
Dat is ook weer mooi!
Dus mijn middelste zal voorlopig op een matras op de grond moeten slapen...
Dat is minder mooi. (Maar hij mag ook op de logeerkamer).
Maar dat wil hij natuurlijk niet.
Dit is kamer van mijn oudste zoon.
Ook hij vindt dat bijna alles wel weg kan!
Terwijl de wereld aan zijn voeten, oh nee, aan zijn hoofd ligt!
Ook zo'n prachtig behang, waar ik eigenlijk geen afscheid van wil nemen.
In gedachten prik ik altijd rode vlaggetjes.
In alle landen waar ik ooit ben geweest.
En blauwe vlaggetjes in de landen waar ik ooit nog naar toe wil!
Tegenwoordig zelfs gele vlaggetjes, op de landen waar alle blog bezoekers vandaan komen.
Van sommige landen wist ik van het bestaan niet af.
Misschien zijn het wel hackers, computers of toch bezoekers?
Het zijn niet bepaald vakantielanden: Oekraine, Japan, Georgie, Belize, Rusland e.d.
Het fascineert mij wel. Al die landen.
Het zou toch mooi zijn een keertje een berichtje te krijgen in het Russisch :-)
De moeder van het pleegkindje is naar Brazilië vertrokken.
Vertelde de stoere mannen van boven.
Terwijl haar dochtertje bij haar vriendinnetje logeerde.
Het bleek geen logeerpartij: vandaar het bedje...
Tja wat heb je nodig in het leven: liefde, vooral liefde!
Zo mijmer ik terwijl ik ondertussen van alles regel.
Goh, ze hebben wel 2 uur gedaan over het bed afbreken.
Met nog een half uur levensverhaal.
Maar blije gezichten zijn toch beter dan de kringloop.
Het bed van mijn dochter heb ik overigens ook verkocht.
Die komen ze volgende week ophalen :-)
Straks ligt iedereen hier op matrasjes!
Langzaam zal het huis leger worden.
Ook de bureaus en kasten zullen op marktplaats moeten.
Ik hoef niet te meten.
Ik weet al dat het niet gaat passen...
Maar ja, de jongens hebben volgens eigen zeggen toch niets nodig...
En er wordt al heel veel van ze gehouden!
Nou ja, ze hebben wel iets nodig:
Internet verbinding en een flatscreen met aansluiting voor hun Play station.
Een bed en misschien nog een relaxte game stoel.
Meer life style wensen heeft een jongen anno 2013 niet.
Zelfs geen behoefte aan een lichtblauwe scooter.
Ik ben duidelijk geen kind uit deze tijd.
Maar ik hoef dan ook geen scooter examen te doen.
Ik weet nog hoe blij ik was met mijn eerste (Tomos) brommer.
Ik stapte er op toen ik 16 jaar werd en reed er meteen mee weg.
Mijn vrijheid tegemoet!
Daarna gevolgd door een Puch Maxi.
Waar ik zeker tot mijn 22ste mee heb gereden.
Eerst een zwarte waarmee we altijd mee uit gingen in Haarlem.
Mijn vriendin met een kussentje achterop!
Een half uur tuffen door de nacht!
Daarna ons haar weer goed doen in het toilet.
(Spuitbussen mee!)
Want die vervelende helm!
Ons 's nachts verstoppen in de berm als er een auto aan kwam.
Want er reed niet veel verkeer in de nacht.
Goede herinneringen.
Later kreeg ik een zilveren Puch van mijn moeder.
Waarop ik naar mijn eerste baan als activiteitenbegeleidster ging.
Elke dag van Noordwijkerhout naar mijn werk in Aalsmeer.
Zo koud, brrrrrr, met handschoenen en wanten, regenpak en moonboots aan!
Maar ik wilde zo graag werken in een activiteitencentrum voor lichamelijk gehandicapten.
Ergens snap ik mijn zoon wel.
Want eerlijk gezegd.
Neem ik nu altijd de auto!
(En over dat examen heb ik erg lang gedaan...)
Tja ik heb geen scooter meer nodig voor mijn vrijheid.
Ik hoef ook nergens meer heen voor mijn vrijheid.
De vrijheid zit al in mijn hoofd.
Ik ga alleen nog weg om te genieten.
Maar ook thuis geniet ik met volle teugen!
En de zee, misschien kom er straks wel vaker!
