Valentijnsdag

Valentijnsdag

Mijn oudste zoon heet Valentijn.

Hij is geboren in een tijd dat Valentijnsdag nog niet echt gevierd werd.

Tenminste niet in Nederland.

Hij is ook niet geboren op 14 februari.

Een vraag die tegenwoordig vaak gesteld wordt.

Net zoals mijn lief niet is geboren op 'St. Patricks day'.

 Mijn oudste zoon is vernoemd naar zijn opa's broer.

Die trouwens door iedereen Vaal werd genoemd…

Maar wij doen dat natuurlijk niet. 

Door z'n geboorte is het voor mij eigenlijk iedere dag Valentijnsdag. 

Ik vond het dan ook maar niets dat 'Valentijn' steeds meer een Nederlandse 'feestdag' werd.

Het voelde als Amerikaanse na-aperij. 

Maar - de tijd verstrijkt - ik vind het nu eigenlijk wel leuk.

Alles dat we vieren is mooi.

Zeker de liefde.

Het maakt niet uit hoezo of waarom.

Vieren is mooi.

Vieren is de rode kers op de taart!

De kan hieronder vond ik in de kringloopwinkel :-)

Ik kon hem natuurlijk niet laten staan.

De (rode kers) taartjes kreeg ik cadeau van mijn kinderen.

Van mijn lief kreeg ik overigens laatst een heel klein pakje.

Was het een ring? Oh jee...

Hij ging niet op z'n knieën.

Het bleek een piepklein stempeltje van twee rode kersen samen aan een steeltje.

Met een vuurrood stempelkussentje.

Zo lief.

Het hoeft geen Valentijnsdag te zijn om de liefde te vieren.

Toen Valentijn nog klein was kreeg hij altijd een stapel kaarten op deze dag.

Omdat anderen het ook zo grappig vonden om zijn naam op al die kaarten te zien staan.

En hij natuurlijk ook.

Dit jaar typte mijn jongste (dochter) samen met haar vriendin wel dertig Valentijnsbrieven!

Die ze vanmiddag overal langs gaan brengen.

Bij meisjes en jongens die ze kennen.

Echte serieuze liefdesverklaringen zitten er niet achter.

Ze zijn vooral heel erg grappig.

Ach, ik had het als kind fantastisch gevonden om zo'n brief te krijgen.

Maar wel een serieuze, want ik was toen al een romantische ziel.

Al kan ik ook erg lachen om deze grappige creatieve brieven.

Zelf gaf ik mijn lief z'n valentijns cadeau een dag te vroeg.

Hij was daardoor wel verrast...

Maar ik was zo blij dat ik weer thuis was.

Na een zeer drukke week werken/wonen in Tiel.

En echte liefde kent geen tijd of protocollen!

Ik wens jullie allen een:

#matters of the heart #Studio Red Cherry #part 1

Heerlijk is het dat mijn studie klaar is.

Vooral dat er geen stemmetje meer in mijn hoofd zit.

Dat steeds zegt dat ik iets anders moet doen, dan wat ik op dat moment doe...

Het zalig om naast werk, kids en huishouden, ook iets voor mijzelf te mogen doen.

Ik heb mijn studie dan ook ingewisseld voor een studio:

Mijn nieuwe eigen (!) Red Cherry Studio achterin de tuin.
Waar niets moet en alles mag!

Waar ruimte is voor dromen en ontwerpen en waar rust en ruimte overheerst.
Na(ast) alle drukte heb ik behoefte aan wit!!

Mijn dochter wilde de meubels uit haar oude slaapkamer niet meer.

Ook voor het 'blauwe' boekenrek van mijn zoon was geen plaats meer.

Hun spullen hebben dan ook een nieuw plekje gekregen in mijn studio.

Mijn kinderen gaan voor (Ikea) nieuw en strak.
Maar zelf houd ik toch meer van oude meubels.
Die al een heel leven achter de rug hebben.
Meubels die verhalen met zich meedragen.

Hoewel het pastelgroene bureau prachtig kleurt bij het groene huis.

En het bruine houten werkblad bij de houten balken in mijn studio.
Heb ik het bureau dit weekend toch ook wit geverfd.
Eerst voorzichtig de poten en uiteindelijk toch ook het blad.
Wit, wit en nog eens wit.

Net zoals de houten muren, de plankenvloer, de trap en de deuren.

Ook de kast en het rek zullen er straks aan moeten geloven.

Want in een witte studio komen mijn verzamelingen veel beter uit.

En verzamelingen, zie hier de dozen op zolder, die heb ik...

Eigenlijk moest ik de kast nog wit verven en het blauwe rek.
Ook moest het bureau eigenlijk nog een tweede laag witte verf.

Maar in deze studio moest niets!!
Dus pakte ik dit weekend een stapel dozen uit.
Gewoon, omdat ik daar veel zin in had!

En liet ik vele persoonlijke schatten door mijn handen gaan.
Schatten die alleen voor mij schatten zijn!

Daarnaast draaide ik ook acht wassen en vulde ik acht keer de afwasmachine.

En ruimde hem zeven keer uit (die ene keer deed een lieve stiefdochter).

Kookte voor zeven kinderen (omdat mijn lief moest werken).

Had ik een vergadering met etentje in Utrecht, een familie verjaardagsfeest in Nijkerk, 

verschoonde ik een bed, overhoorde een zoon, reed naar de voetbal,

deed ik boodschappen en leverde ik een leeg krat bier en vier tassen met plastic flessen in.

Terwijl ik ondertussen toch ook het bureau een tweede laagje wit gaf.

Net als overigens mijn beste spijkerbroek, mijn Nikkon en een paar uitgepakte schatten...

Toch was het fijn om even niet met mijn hoofd bezig te hoeven zijn.

Maar tijd te hebben voor zaken van het hart.

Oude en nieuwe zaken.

Alleen al door ze een beetje te sorteren op die witte houten vloer.

Ontstond er ritme, rust en balans.

Het gaat niet om dat wat je doet.

Maar om dat je erbij voelt.

Wat was jouw Rode Kers dit weekend?