Valentijnsdag

Valentijnsdag

Mijn oudste zoon heet Valentijn.

Hij is geboren in een tijd dat Valentijnsdag nog niet echt gevierd werd.

Tenminste niet in Nederland.

Hij is ook niet geboren op 14 februari.

Een vraag die tegenwoordig vaak gesteld wordt.

Net zoals mijn lief niet is geboren op 'St. Patricks day'.

 Mijn oudste zoon is vernoemd naar zijn opa's broer.

Die trouwens door iedereen Vaal werd genoemd…

Maar wij doen dat natuurlijk niet. 

Door z'n geboorte is het voor mij eigenlijk iedere dag Valentijnsdag. 

Ik vond het dan ook maar niets dat 'Valentijn' steeds meer een Nederlandse 'feestdag' werd.

Het voelde als Amerikaanse na-aperij. 

Maar - de tijd verstrijkt - ik vind het nu eigenlijk wel leuk.

Alles dat we vieren is mooi.

Zeker de liefde.

Het maakt niet uit hoezo of waarom.

Vieren is mooi.

Vieren is de rode kers op de taart!

De kan hieronder vond ik in de kringloopwinkel :-)

Ik kon hem natuurlijk niet laten staan.

De (rode kers) taartjes kreeg ik cadeau van mijn kinderen.

Van mijn lief kreeg ik overigens laatst een heel klein pakje.

Was het een ring? Oh jee...

Hij ging niet op z'n knieën.

Het bleek een piepklein stempeltje van twee rode kersen samen aan een steeltje.

Met een vuurrood stempelkussentje.

Zo lief.

Het hoeft geen Valentijnsdag te zijn om de liefde te vieren.

Toen Valentijn nog klein was kreeg hij altijd een stapel kaarten op deze dag.

Omdat anderen het ook zo grappig vonden om zijn naam op al die kaarten te zien staan.

En hij natuurlijk ook.

Dit jaar typte mijn jongste (dochter) samen met haar vriendin wel dertig Valentijnsbrieven!

Die ze vanmiddag overal langs gaan brengen.

Bij meisjes en jongens die ze kennen.

Echte serieuze liefdesverklaringen zitten er niet achter.

Ze zijn vooral heel erg grappig.

Ach, ik had het als kind fantastisch gevonden om zo'n brief te krijgen.

Maar wel een serieuze, want ik was toen al een romantische ziel.

Al kan ik ook erg lachen om deze grappige creatieve brieven.

Zelf gaf ik mijn lief z'n valentijns cadeau een dag te vroeg.

Hij was daardoor wel verrast...

Maar ik was zo blij dat ik weer thuis was.

Na een zeer drukke week werken/wonen in Tiel.

En echte liefde kent geen tijd of protocollen!

Ik wens jullie allen een:

#HEARTS

HEARTS

Is het de nieuwe studio?

Of de drang om te creëren?

Of het terugvallen op eenvoudige kinderlijke activiteiten?
Of het verlangen naar mijn vroegere vak als activiteitenbegeleider?

Ik weet het niet.

Na weken vol veel te serieuze zaken.

Is het heerlijk om even niet te hoeven nadenken.
Maar een beetje te snijden en te knoeien.

Afijn, wat het ook is.

Het ontspant en maakt mij blij.

Ik kan mijn kinderen niet meer als excuus gebruiken.

Die kijken liever naar schermpjes.

Maar ik was heel even bezig, met mijn hart.

♡ do not disturb

#matters of the heart #Studio Red Cherry #part 1

Heerlijk is het dat mijn studie klaar is.

Vooral dat er geen stemmetje meer in mijn hoofd zit.

Dat steeds zegt dat ik iets anders moet doen, dan wat ik op dat moment doe...

Het zalig om naast werk, kids en huishouden, ook iets voor mijzelf te mogen doen.

Ik heb mijn studie dan ook ingewisseld voor een studio:

Mijn nieuwe eigen (!) Red Cherry Studio achterin de tuin.
Waar niets moet en alles mag!

Waar ruimte is voor dromen en ontwerpen en waar rust en ruimte overheerst.
Na(ast) alle drukte heb ik behoefte aan wit!!

Mijn dochter wilde de meubels uit haar oude slaapkamer niet meer.

Ook voor het 'blauwe' boekenrek van mijn zoon was geen plaats meer.

Hun spullen hebben dan ook een nieuw plekje gekregen in mijn studio.

Mijn kinderen gaan voor (Ikea) nieuw en strak.
Maar zelf houd ik toch meer van oude meubels.
Die al een heel leven achter de rug hebben.
Meubels die verhalen met zich meedragen.

Hoewel het pastelgroene bureau prachtig kleurt bij het groene huis.

En het bruine houten werkblad bij de houten balken in mijn studio.
Heb ik het bureau dit weekend toch ook wit geverfd.
Eerst voorzichtig de poten en uiteindelijk toch ook het blad.
Wit, wit en nog eens wit.

Net zoals de houten muren, de plankenvloer, de trap en de deuren.

Ook de kast en het rek zullen er straks aan moeten geloven.

Want in een witte studio komen mijn verzamelingen veel beter uit.

En verzamelingen, zie hier de dozen op zolder, die heb ik...

Eigenlijk moest ik de kast nog wit verven en het blauwe rek.
Ook moest het bureau eigenlijk nog een tweede laag witte verf.

Maar in deze studio moest niets!!
Dus pakte ik dit weekend een stapel dozen uit.
Gewoon, omdat ik daar veel zin in had!

En liet ik vele persoonlijke schatten door mijn handen gaan.
Schatten die alleen voor mij schatten zijn!

Daarnaast draaide ik ook acht wassen en vulde ik acht keer de afwasmachine.

En ruimde hem zeven keer uit (die ene keer deed een lieve stiefdochter).

Kookte voor zeven kinderen (omdat mijn lief moest werken).

Had ik een vergadering met etentje in Utrecht, een familie verjaardagsfeest in Nijkerk, 

verschoonde ik een bed, overhoorde een zoon, reed naar de voetbal,

deed ik boodschappen en leverde ik een leeg krat bier en vier tassen met plastic flessen in.

Terwijl ik ondertussen toch ook het bureau een tweede laagje wit gaf.

Net als overigens mijn beste spijkerbroek, mijn Nikkon en een paar uitgepakte schatten...

Toch was het fijn om even niet met mijn hoofd bezig te hoeven zijn.

Maar tijd te hebben voor zaken van het hart.

Oude en nieuwe zaken.

Alleen al door ze een beetje te sorteren op die witte houten vloer.

Ontstond er ritme, rust en balans.

Het gaat niet om dat wat je doet.

Maar om dat je erbij voelt.

Wat was jouw Rode Kers dit weekend?

Greengarden & moodboard #the renovation #part 3

de verbouwing, ons huis, deel 3

Een tijd geleden maakte we een moodboard op een oude paneeldeur.

Die vroeger een beetje stoffig stond te zijn in de schuur.

Maar nu in de huiskamer vol goede moed staat te pronken.
Onze persoonlijke mooddeur! 
Waardoor we steeds meer in de mood komen!

We weten niet of we alles wat erop staat gaan waarmaken.

We zien het vooral als een ideaalbeeld.

Maar nu lijkt die toch echt uit te gaan komen!

De bouwer zei vandaag dat hij op tijd de uitbouw kan leveren...

Voor 15 juli! Het lijkt onvoorstelbaar, maar wij waren vooral heel erg blij!

Vandaag ging dan ook het dak eraf! 

In een razende vaart werd het schuurtje ontmanteld.
Dus al zou de deur het willen, hij kan al niet meer terug!
Er is immers geen schuur meer!!

Ik had overigens mijn eigen workout.

De prinsessenkamer van de jongste van mijn lief,

transformeren in een slaap-game-room voor mijn oudste zoon...

 

En dat viel behoorlijk tegen.
Deze prinsessenkamer wilde geen transformatie.

Als een ruwe vettige slijmerige kikker, bleef het behang aan de muur vast plakken.

Liefelijk roze? Het leek wel spekkoek! Zoveel laagjes had het papier.

Tja de allerlaatste prinsessenkamer. Ik begreep haar verweer.

Terwijl buiten niet alleen het dak eraf ging, maar zelfs de muren plat!

(Jaap kan verrassend goed overweg met een moker...)

Krabde ik als een gefrustreerde (gelaarsde) kat de laagjes van de muur.

Ik ben blij dat we de afgelopen dagen zo netjes de tuin hebben opgeknapt...

Het was heerlijk even niet met mijn hoofd bezig te zijn.
Zo fijn dat ik mijn stuk heb ingeleverd.
Een last van mijn schouders. 
De verbouwing is daarbij vergeleken een eitje :-)

Donderdag naar Nijmegen voor commentaar. Spannend!
Vandaag hoefde ik even niet na te denken, alleen maar te stomen!

Oh ja, ik probeerde ook nog mijn spiegel te verhuizen.
Maar hij paste niet in mijn nieuwe auto :-(
Ik was blij dat niemand mij zag toen ik het wel probeerde...
Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is het (on)handigst in dit land?

In plaats daarvan nam ik het hartje mee dat altijd aan mijn spiegel hangt.
Die paste prima. Ik besloot toch ook mijn nieuwste vogeltjes mee te nemen.
Ik redde twee bloemetjes uit het puin, ik bedoel de tuin.
Nu staan ze allen op de schoorsteenmantel in ons vernieuwde huis.

We gaan echt samenwonen!

Green garden is het derde blog van de serie 'the renovation'.

Zit je als blogger ook midden in een verbouwing?

Geef dan (hieronder) je blog door. 

Het lijkt mij heel leuk om een kijkje bij elkaar te kunnen nemen:

www.enigheid.nl