roze & champagne en de marshmallow test

Instagram of bloggen?

Deze keuze doet mij denken aan de Marshmallow test.

Het kind dat hem niet meteen op eet, beloven ze er twee.

Maar oh, wat is dat uitstellen lastig.

Want als je hem gelijk in je mond steekt.

Proef je meteen die lekkere smaak.

Maar wachten omdat je er dan (misschien) twee krijgt?

Terwijl je er maar eentje ziet?

De laatste tijd leef ik op marshmallows.
Plaats foto's op Instagram en geniet van de interactie.
Zoveel sneller resultaat dan met een blog!

Al die leuke enthousiaste reacties op Instagram,
inspireerden mij zelfs tot maken van een eerste Rode Kers
'wit, roze & champagne 2015' voorjaarscollectie.

Echte marshmallow kleurtjes bedenk ik ineens!

Maar toch knaagt er soms nog iets.
Ik mis het maken van mooie foto's.

Zie je hoeveel meer diepte de Nikkon foto's hebben?
 Zeker wanneer je ze vergelijkt met de Iphone foto hieronder.

Soms mis ik die lagen en diepgang.
Het schilderen met woorden en beelden.
Het bedenken van een samenhangend geheel.

Maar ach, wat kost dat 'digitaal schilderen' toch veel tijd.

Voordat ik het juiste licht heb.

Een leeg geheugenkaartje en opgeladen batterij. 

Geen afleidende factoren: zoals kinderen, deurbellen, telefoons, maaltijden,(af)wasmachines, verjaardagen en dergelijke. 
Een geschikt onderwerp, bijpassende foto's en verhaal. 
De juiste 'mood' in mijn lijf en 'swing' in mijn hoofd. 
Is het alweer diep in de nacht...

En had ik zeker 10 foto's met mijn Iphone kunnen klikken.

En minstens 50 likes gescoord...

Maar ja, van Gogh moest het ook doen zonder likes.

Het moet toch ergens uit je eigen hart komen.

Waarom die drang naar bevestiging?

(Nou gewoon, omdat ik er zo blij van word!)

Sinds ik leef op marshmallows.

Schik ik in mijn hoofd continu stillevens.

Die ik vervolgens tot leven probeer te wekken,
door ze vast te leggen...

Dit weekend had ik eindelijk de rust,
om mij nieuwe keramiekserie te fotograferen.
Maar hoe fotografeer je een levendig stilleven?

Soms zijn ze de foto's nog wat bedacht en stijfjes.

Als een ingekleurde kleurplaat.

Netjes tussen de lijntjes.

Soms wat te nonchalant.

Met een vergeten wasknijper, tandenborstel, afgebroken steel, 

vlek op het tafelblad, Iphone (!) of omgevallen bol.

(Zoekplaatje…)

Soms onverwachts.

Is de plek waar alles even neergezet is.

Ineens het onderwerp van de shoot geworden.

 Soms is less more, maar soms is more more.

Soms kan je ook teveel willen zeggen.

Hoewel ik daar wel dol op ben :-)

Weet ik dat niet iedereen dat waardeert!

Gelukkig hoef ik niet te kiezen tussen Instagram of bloggen.

Ik eet gewoon 365x een enkele marshmallow.

En geef mijzelf daarnaast af en toe een flinke zak vol cadeau.

 Soms is een halve marshmallow al voldoende.

 Soms blijkt wit ineens een hele interessante tint.

Soms vormt wit samen het stilleven.

Dat ik in mijn hoofd geschilderd had.

En worden beelden ineens poëzie.

de wereld is nog winters wit

mistig drijft zij over de velden

in de grond wacht
 de belofte

 klein geluk 

wie zal haar (ont)vangen?

we klinken op het voorjaar

drinken champagne, 

tot de bloemen open gaan.

Voorjaarsactie: 

Wil je een gratis Lucky Fish winnen uit de nieuwe voorjaarscollectie? Neem dan een kijkje op de website en laat een berichtje achter in het gastenboek en geef je gelijk op voor de digitale nieuwsbrief. (http://www.rodekers.com/guestbook) Uit de reacties/aanmeldingen zal 1 maart a.s. de winnaar worden getrokken.

Zeeman fotoshoot

- ZEEMAN FOTOSHOOT -

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van de Zeeman.

Op mijn Instagram account. 

Dat de Zeeman ons huis mooi vond.

Of ik wilde meedoen aan hun nieuwe campagne?

Verbaasd klikte ik op hun link.
In verwachting daar spam aan te treffen.

Maar daar zag ik tot mijn verbazing het volgende plaatje.

Met daarop (rechtsonder) ons eigen huis!

Natuurlijk weet ik dat dat kan gebeuren.

Dat je foto's gebruikt worden zonder dat je het weet.

Maar een beetje raar voelde het toch wel.

Zeker door zo'n groot bedrijf.

Hoewel aan alles te zien was.

Dat ze niet 'thuis' waren met Instagram.

Dus ook niet met de bijbehorende spelregels.

Net zo min als met de interactie.

Die Instagram zo leuk maakt.

Want toen we - ik en nog een iemand anders - reageerden,

op het feit dat er geen enkele bronvermelding bij stond.

Kwam er geen enkele reactie meer terug.

Daarnaast - een mens zit toch vreemd in elkaar -.

Voelde ik mij toch ook een beetje gevleid.

Dus bezocht ik hun website.

Om opnieuw een foto (linksonder) van ons huis tegen te komen.

Ditmaal in het Zeeman geel met blauw...

Het bleek een soort van wedstrijd te zijn.

Waarbij je foto's van je huis en gezin moest uploaden.

Ze zochten niet alleen een leuk huis.

Maar ook iemand met verrassende ideeën.

Ik vroeg mij af hoe verrassend die mochten zijn...

Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Dus vulde ik het inschrijfformulier in.

Want het was mij inmiddels wel duidelijk.

Dat ze mijn huis in ieder geval een leuk huis vonden.

Daarnaast: ik houd van Zeeman.

Begin dit jaar heb ik op Instagram,

een lofzang gehouden over hun voorjaarscollectie.

Ik had er zelfs een hashtag (#Zeeman) bij gezet!

Geen wonder dat ze mij gevonden hadden...

Toen ik mijn Instagram foto's van 2014 eens kritisch bekeek.

Ontdekte ik zelfs dat de onderwerpen zich grotendeels,

 rondom de tafelkleden van de Zeeman hadden afgespeeld! 

Nou komt dat natuurlijk door die flamingo's.
Waar ik zo ontzettend gek op ben.

Ik schreef in het voorjaar zelfs een flamingo-blog.

Die roze flamingo's al of niet in combinatie met ananas.

Hebben echt een waanzinnige aantrekkingskracht op mij.

Je krijgt er toch een 'tropisch eiland gevoel' van.

Ook al stort de regen met bakken naar beneden.

 Flamingo's samen met ananas en meloen…

Flamingo's en andere vreemde vogels...

Flamingo's met bloemen of rode kersen.

Kortom, die flamingo's passen overal bij.

Tja, en dan die rode appels.
Daarvan dacht ik eerst.
Dat het rode kersen waren.

Ik werd zelfs getipt via een tag op Instagram.
@redcherryrodekers: 'ze hebben nu ook kersenkleden'.
Ja, en toen moest ik die ook hebben.
Ik kon niet anders.
Dus ik weer op weg naar Zeeman.

De prijs was het probleem niet.
Daarnaast bleken die kleden.
Reuze praktisch met zes kinderen.

\

En zeer multifunctioneel met een creatieve moeder.

Want naast eten, konden er ook ballen op worden gekleid...

En dan die citroenen...

Die hadden weer iets weg van een doorgesneden ananas.

Wat weer met die flamingo's te maken had.

Daarnaast waren ze lekker fris...

Kan je het nog volgen?

Hoe dan ook.

Een paar dagen later ontving ik een mailtje van de Zeeman.

Die ik niet zag, want een mens moet ook werken.

Het was ook erg druk.

Toen een telefoontje, nou ja, een voice mail, 

want ik was aan het werk, dus in gesprek, 

toen nog eentje… dus belde ik terug vanuit de auto.

Ik zat bij de eerste selectie.

Of een fotograaf met mij mochten skypen.

Nou is skypen echt iets anders dan Instagram.

Want bij Instagram kan je gewoon een foto maken.

Van een prachtig hoekje.

Terwijl ernaast een hele grote berg troep ligt.

Maar niemand die dat ziet.

Net zomin als ze jou zien.

Al sta je in de file foto's van drie dagen geleden te posten.

Al lig je om 16.00 nog ongewassen in je bed te stinken.

Op de foto zul je daar niets van merken.

Maar skypen…

Zei u nu skypen?

Dus hield ik dat weekend een zware winterschoonmaak.

Alsof het voorjaar net was begonnen.

Ik stapelde alles bergen hoog op in de garage.

Want zelfs met skype hoef je niet overal te komen!

De kerstboom mocht er niet in.

De stoffige kerststal al helemaal niet.

De kinderen kregen beweeg, drink en eetverbod.

Vele gele zeemansdoekjes gingen er doorheen.

Toen was ik er klaar voor!

Ik skypte 1,5 uur met de alleraardigste fotograaf.

Ze was enthousiast en ik werd het ook!

Precies in mijn vakantie wilde ze komen voor een fotoshoot.

Dat kwam ontzettend goed uit.

Tot ik een mailtje en telefoontje kreeg.

Dat ik nog steeds in de wedstrijd zat…

Dat ze langs kwamen voor proeffoto's…

De echte shoot zou pas in januari zijn.

Het was voor hun voorjaarscollectie.

Toen gaf ik het op.

Het was onmogelijk om ons huis zo lang foto proof te houden.

De kerstboom mocht komen.

De fotograaf ook.

Ze kwamen met drie en een kwart.

Twee fotografen en een styliste en een aller schattigste baby.

Die er gelijk met een stukje plint vandoor ging…
Want voor instagram, skype en pubers, 
hoeven die niet vast te zitten.

De styliste dook meteen in mijn kledingkast.

Voor een frisse voorjaarslook...

Die ik volgens de fotograaf gelukkig al aan bleek te hebben.

Dat was prettig, want daar had ik over nagedacht...

Het regende buiten en de baby was nog klein.

Dus liepen we niet door de tuin maar (oh jee…) via de garage!

Ze waren nog steeds enthousiast...

Ze wilde er ook wel een paar van onze pubers bij.

Die het enorm cool vonden om voor Zeeman te poseren…

Nou ja, niet allemaal…

Maar gelukkig zijn sommige ook heel nieuwsgierig.

En nu is het wachten.

Of de Zeeman de proeffoto's goed vindt.

Zo ja, dan worden in januari de foto's gemaakt.
Zo nee, dan zijn we een leuke ervaring rijker.

Dus wie weet staat ons huis in februari in de folder.

Hangt zij in de winkels of verschijnt zij zelfs op tv.

Misschien ook niet.

Ik weet trouwens nog niet hoe hun voorjaarscollectie eruit ziet.

Er zitten in ieder geval geen flamingo's in...

Maar ik begreep wel veel roze.

Laat dat nou net mijn lievelingskleur zijn!
Zouden ze ook tafelkleden hebben?