Cherry up! Kersentijd part 2

Cherry Up!

Kersentijd part 2

'Het is weer kersentijd!

Dat wil ik graag vieren, met een vrolijk kaartje!'

Kondigde ik twee weken geleden aan op mijn (kersen)blog.

Collage 1 (met de klok mee) foto's van: @ietsiepietsiekitschie, @anzwaan, @maryanddyve, @joselien, @sikensteek & @hipgemaakt

Vervolgens vergat ik dat blog zelf aan te kondigen...

Wat natuurlijk niet echt handig van mij was.

Maar ja, het was dan ook niet echt belangrijk.

Het was meer een klein gebaar.

Hoewel draait daar niet uiteindelijk alles om?

(Mocht je het vorige blog eerst willen lezen, dit is de link.)

Collage 2 (met de klok mee) foto's van: @annekruitfotografie, @pimpenelle, @vintageinteriorxx, @hiskehis, @makienverkroost & @kikiposthuma

Hoe dan ook, ineens dacht ik er weer aan.

Dat een actie zonder actie, geen actie is...

Dus kondigde ik mijn kaartenactie wel aan op Instagram.

Wat een leuke reacties!! En wat een gezelligheid!!

De kersen vlogen heen en weer over Instagram.

Vechtende dino's: @dachshundbrigitte

De één bleek nog creatiever dan de ander.

Ik ben duidelijk niet de enige die van kersen houdt!

De leukste ervaringen blijven toch wel degene je niet verwacht.

Collage 3 (met de klok mee) foto's van: @daniellejacobs, @mijnwillemijn, @joboeyden, @jaamieksa, @hiskehis & @liefsvanlie

Zelf kocht ik afgelopen weken ook vele bakken kersen.

Ik wilde zelf ook een creatieve kersenfoto plaatsen op Instagram

Maar ze waren steeds op voordat ik het wist.

Of ik vergat ze… 

Want het waren namelijk zulke weken.

Van die weken waarin je zelfs je kersen vergeet...

Collage 4 (met de klok mee) foto's van: @janinethe66, @sandiejalalian, @janinethe66, @mani_di_anne, @silviamagdalene & @hip_gemaakt

Maar op Instagram werden de kersen niet vergeten!

Ze werden gebakken, gehaakt, geschilderd, genaaid en gegeten.

Maar vooral veel gefotografeerd!

Collage 5 (met de klok mee) foto's van: @dachshundbrigitte, @mariawilhelmina, @ba_bs, @mariawilhelmina, @leukgelukt & @madebywhisperingflower

 Ik werd er super blij van.

Omdat er teveel waren om allemaal te plaatsen.

Maakte ik er deze vrolijke collages van.

Collage 6 (met de klok mee) foto's van: @? - laat even weten -, @linnie_79, @ietsepietsiekitschie, @lonbondesign, @despruitenvandora & @fabcroc

Mocht ik je naam/foto vergeten zijn.

Vergeef het mij dan.

Ik kon tussen de kersen bijna dit blog niet meer zien :-)

Vogeltje van @tamatek

Wel maakte ik vandaag zowaar onderstaande kersenfoto.

'Heb je ooit zulke stille vogels naast een bak kersen gezien?'

Dankjulliewel allemaal voor al jullie leuke foto's!

Maar vooral voor het vrolijke meedoen.

In plaats van vijf heb ik tien winnaars getrokken:

@anzwaan

@ietsiepietsiekitschie

@stikensteek

@kikiposthuma

@makienverkroost

@daniellejacobs

@silviamagdalene

@dachshundbrigitte

@tamatek

@lonbondesign

Gefeliciteerd!

Sturen jullie je adres op?

- Via privéberichtje op Instagram 

- Via contactformulier op www.rodekers.nl

Dan stuur ik een 'rodekerskaartje' naar jullie toe.

(NB. De rode kers posters vind je in de webwinkel: www.rodekers.nl)

Let's cherry up!!

Everywhere tiles

Everywhere tiles

Toen ik zwanger was, zag ik overal zwangere vrouwen.

Toen ik een baby had, zag ik overal baby's.

Nu ik een keramiekopleiding doe, zie ik overal keramiek.

Nu we op school bezig zijn met tegels, 

zie ik… 

…overal tegels!

Mijn lief en ik gingen samen naar de expositie 'klei'.

In het gemeentemuseum in Den Haag.

Aangezien er ook een beeld stond van mijn juf. 

Het beeld was knap en bijzonder mooi.

Zelf vond ik het 'kunstwerk' hieronder het mooist.

Op Instagram zeiden ze dat het op mijn boekenkast leek.

Misschien voelde het daarom wel zo vertrouwd!

Het allermooist vond ik eerlijk gezegd het gebouw zelf.

Ontworpen door architect Berlage in 1935.

Met zijn prachtige binnentuin.

Maar vooral zijn vele mooie tegeltjes.

Op school maken we tegels voor proeven.

Om structuren en glazuren te kunnen testen.

Maar oh, wat zou ik graag mijn eigen tegels ontwerpen.

Om zelf een muurtje mee te kunnen betegelen.

Geen kunsttegel zoals een story tile.

Hoewel die natuurlijk geweldig zijn.

Maar een tegel die meerdere keren terug kan komen.

Een soort van delfstblauwe tegel, maar dan een kersenrode.

Of ananasgele. Nou ja, een rodekers tegel. 

Afin, je begrijpt het vast wel.

In Amsterdam vliegt ook wat tegels betreft de inspiratie om je oren.

Bijna iedere portiek (in oud zuid) heeft zijn eigen tegelfeestje. 

Als ik in Amsterdam zou wonen.

Dan zou ik nooit meer op mijn werk aankomen…

Want in iedere straat is wel iets de moeite waard!

  Hoewel. Nooit aankomen…
Als ik nou als keramiste zou werken.

Een prachtig licht atelier had ergens aan de gracht.

Met een portiek vol met originele tegeltjes. :-)
Misschien dat ik dan...

Zelfs in het stedelijk museum.

Waar ik gisteren de design tentoonstelling bezocht.

Zag ik overal tegeltjes.

Vooral onderstaande tegels spraken mij aan.

Met verschillende hoogten en groottes.

Geïnspireerd bedacht ik (in mijn hoofd) een reliëf tegel.

Waarvan sommige wit en sommige gekleurd.

Net zoals de kannen hieronder.

Toen moesten er ineens stiften en papier worden gekocht.

Om mijn hoofd weer leeg te kunnen maken.

Toevallig liep ik net langs 'Van Beek'.

Waar ik mijn schilderspullen kocht.

Toen ik op de Kleine Academie zat aan de Stadhouderskade.

Oh, memory lane...

Maar vanavond bedacht ik dus een ananas tegel.

In reliëf in het wit en in het kleur.

Met in de hoekjes een kwart van een bloemetje.

Die samen alle vier een geheel vormen.

Een madeliefje natuurlijk.

Want het is kunst en dan kan alles!

Ik was 18 toen ik mijn schilderspullen kocht in Amsterdam.

Ik dacht dat het leven begon.

Ik wist toen niet.

 Dat het leven gewoon blijft beginnen.

Iedere dag opnieuw.

NB. Ik heb achterwacht. Dus net is het halve hotel wakker gebeld… 

Ik had mijn mobiel op z'n hardst gezet, vanwege de herrie van de stad…

Vergeten zacht te zetten… Maar daarna kon ik niet meer in slaap komen. 

Vandaar dit nachtblog. Welterusten en goede morgen!

roze & champagne en de marshmallow test

Instagram of bloggen?

Deze keuze doet mij denken aan de Marshmallow test.

Het kind dat hem niet meteen op eet, beloven ze er twee.

Maar oh, wat is dat uitstellen lastig.

Want als je hem gelijk in je mond steekt.

Proef je meteen die lekkere smaak.

Maar wachten omdat je er dan (misschien) twee krijgt?

Terwijl je er maar eentje ziet?

De laatste tijd leef ik op marshmallows.
Plaats foto's op Instagram en geniet van de interactie.
Zoveel sneller resultaat dan met een blog!

Al die leuke enthousiaste reacties op Instagram,
inspireerden mij zelfs tot maken van een eerste Rode Kers
'wit, roze & champagne 2015' voorjaarscollectie.

Echte marshmallow kleurtjes bedenk ik ineens!

Maar toch knaagt er soms nog iets.
Ik mis het maken van mooie foto's.

Zie je hoeveel meer diepte de Nikkon foto's hebben?
 Zeker wanneer je ze vergelijkt met de Iphone foto hieronder.

Soms mis ik die lagen en diepgang.
Het schilderen met woorden en beelden.
Het bedenken van een samenhangend geheel.

Maar ach, wat kost dat 'digitaal schilderen' toch veel tijd.

Voordat ik het juiste licht heb.

Een leeg geheugenkaartje en opgeladen batterij. 

Geen afleidende factoren: zoals kinderen, deurbellen, telefoons, maaltijden,(af)wasmachines, verjaardagen en dergelijke. 
Een geschikt onderwerp, bijpassende foto's en verhaal. 
De juiste 'mood' in mijn lijf en 'swing' in mijn hoofd. 
Is het alweer diep in de nacht...

En had ik zeker 10 foto's met mijn Iphone kunnen klikken.

En minstens 50 likes gescoord...

Maar ja, van Gogh moest het ook doen zonder likes.

Het moet toch ergens uit je eigen hart komen.

Waarom die drang naar bevestiging?

(Nou gewoon, omdat ik er zo blij van word!)

Sinds ik leef op marshmallows.

Schik ik in mijn hoofd continu stillevens.

Die ik vervolgens tot leven probeer te wekken,
door ze vast te leggen...

Dit weekend had ik eindelijk de rust,
om mij nieuwe keramiekserie te fotograferen.
Maar hoe fotografeer je een levendig stilleven?

Soms zijn ze de foto's nog wat bedacht en stijfjes.

Als een ingekleurde kleurplaat.

Netjes tussen de lijntjes.

Soms wat te nonchalant.

Met een vergeten wasknijper, tandenborstel, afgebroken steel, 

vlek op het tafelblad, Iphone (!) of omgevallen bol.

(Zoekplaatje…)

Soms onverwachts.

Is de plek waar alles even neergezet is.

Ineens het onderwerp van de shoot geworden.

 Soms is less more, maar soms is more more.

Soms kan je ook teveel willen zeggen.

Hoewel ik daar wel dol op ben :-)

Weet ik dat niet iedereen dat waardeert!

Gelukkig hoef ik niet te kiezen tussen Instagram of bloggen.

Ik eet gewoon 365x een enkele marshmallow.

En geef mijzelf daarnaast af en toe een flinke zak vol cadeau.

 Soms is een halve marshmallow al voldoende.

 Soms blijkt wit ineens een hele interessante tint.

Soms vormt wit samen het stilleven.

Dat ik in mijn hoofd geschilderd had.

En worden beelden ineens poëzie.

de wereld is nog winters wit

mistig drijft zij over de velden

in de grond wacht
 de belofte

 klein geluk 

wie zal haar (ont)vangen?

we klinken op het voorjaar

drinken champagne, 

tot de bloemen open gaan.

Voorjaarsactie: 

Wil je een gratis Lucky Fish winnen uit de nieuwe voorjaarscollectie? Neem dan een kijkje op de website en laat een berichtje achter in het gastenboek en geef je gelijk op voor de digitale nieuwsbrief. (http://www.rodekers.com/guestbook) Uit de reacties/aanmeldingen zal 1 maart a.s. de winnaar worden getrokken.

Housewarming 7. studio Rode Kers

HOUSEWARMING 7. studio Rode Kers

In de blogserie housewarming namen we al een kijkje in de:

1. gang (druk hier)
2. eetkamer (druk hier)
3. zitkamer (druk hier)
4. keuken (druk hier)
5. computerhoek (druk hier)

6a. slaapkamer (druk hier)
6b. slaapkamer (druk hier)

Ditmaal bezoeken we mijn studio.

Mijn hele leven creëer ik al plaatsen.

Vrije ruimtes waar ik 'iets kan scheppen'.

Eigen ruimtes niet te dichtbij en niet te ver weg.

Vrije ruimtes: vooral niet belast met wat dan ook.

Werkplaatsen, broedplaatsen, ateliers of studio's.

Toen ik ging samenwonen met mijn lief.

Creëerden we een geweldige ruimte achterin in de tuin.

Mijn studio bevindt zich achter de laatste dubbele deuren.

Om af en toe ook samen met mijn eigen gedachten te kunnen zijn.

Ik voel mij in dit tuinhuis een beetje Virginia Woolf. 

Meer dan verheugd en vol dromen en diepe gedachten.

Wat een best raar fenomeen is.

Aangezien ik al meerdere keren,

eigenaar ben geweest van een compleet huis.
Maar ik heb in deze huizen nooit dat gevoel gehad.

 Het gaat dan ook niet zo zeer om de ruimte zelf.

Maar meer om dat wat er allemaal mogelijk is.

Het aan niets en niemand verantwoording te hoeven afleggen.

Datgene kunnen creëren wat er in mijn hoofd spookt.

Het gaat allemaal over scheppingsdrang.

We maakten de studio nog mooier dan ik had durven dromen.

Met romantische openslaande houten deuren met kleine ruitjes erin.

Een witte houten vloer met bijpassende houten trap,
 naar een houten entresol met hek in de nok van de studio.

Dat de gang tocht, het hout kraakt en de deuren klemmen...

Mijn blikjes overal al kringen hebben gemaakt op de witte vloer.

Er geen centrale verwarming in zit en het soms best wel koud is.

Versterkt alleen maar nog meer mijn 'Jane Eyre' gevoel.

Buiten loopt het houten terras over in de veranda.
Waar ik bij mooi weer kan instagrammen, schrijven of lezen.

Mijn lief gaf mij voor mijn verjaardag een elektrische draaischijf.

Waarmee ik ook buiten op het terras serviesgoed kan draaien.

Kortom, het is zo'n mooie binnen en buitenruimte geworden,
dat ik mij wel moet gedragen als een:

Camille Claudel, Virginia Woolf of Jane Eyre.

Nu ken ik mijzelf al heel wat jaren, 

en weet ik inmiddels dat iets nieuws scheppen,

maar deels te maken heeft met een (mooie) ruimte.

Natuurlijk het helpt en ondersteunt.
Maar een leeg hoofd.
 Iets zien dat er niet is.
De energie en doorzettingsvermogen dat te maken.
Daar draait het uiteindelijk om.

 Nou is iets zien dat er niet is,
nooit mijn probleem geweest.

Eerder andersom.
Want ik zie altijd overal wel wat in.
Mijn hoofd zit boordevol vol met inspiratie.

Waarbij oud speelgoed en ander kringloopgeluk,
maar ook de natuur, mij nog eens extra inspireren.

Maar tijd, energie en doorzettingsvermogen.
 Dat blijft het aller-moeilijkst van het scheppen.
Zeker met een druk gezin en net zo'n drukke baan.

Want ach ik wil zoveel.

Ik wil mooie keramiek.
Maar ook een opgeruimde inspirerende omgeving.

Die twee lijken moeilijk samen te gaan.

Dus begon ik weer opnieuw opnieuw.
Deelde alles opnieuw in.
Maar het blijft lastig.
Om de studio georganiseerd te krijgen.

Het lijkt soms wel of de keramiek of de studio.

 Zeker nu het koud is.
De deuren niet open kunnen, 
en de spullen niet even naar buiten.

 Keramiek vraagt verschillende ruimtes en materialen.
Iedere fase van het proces heeft weer iets anders nodig.

Zo bleek er een oven nodig en een kraan.
Maar stap voor stap ontstaat er een echte keramiekstudio.
Niet langer meer een volwassen kinderkamer.

Inmiddels ben ik ook de entresol aan het opruimen.
Die stond nog helemaal vol met mijn verhuisspullen.
Zeker 30 dozen vol met.. van alles...

Waardoor ik het zoldertje helemaal niet op kon.
Laat staan er gebruik van maken…
Daarnaast was ik nog van alles kwijt.

Wat dat betreft helpt dit blog ook wel.
Als motivatie om de dingen af te maken.

Nou was de studio (beneden) net een beetje op orde.
Alle spullen hadden een plekje gekregen.

Maar de rust kwam er niet echt in.
Daarvoor had ik toch echt de zolder nodig.
Om verzamelingen en materialen kwijt te kunnen.
Die ik niet altijd nodig heb en dus in de weg liggen.

Wat dat betreft lijkt het soms net de 'never ending story'.

Maar langzaam vinden zelfs de laatste spullen van de zolder.

Allemaal een passend plekje in ons huis.

Zelfs het zelfportret dat ik in mijn vorige blog nog kwijt was.
Heb ik gevonden! Net als vele andere spullen.
Maar een beetje memory lane is het wel…
Al dat opruimen.

Verder verplaats ik ook tassen vol naar de kringloop en marktplaats.
Hoewel ik soms weer kleine tasjes mee terug neem…
Zijn dat vooral dingen ter decoratie en inspiratie.
Zei ik schuldbewust… en het is natuurlijk goed…
...voor de economie en het goede doel… enzo...

Inmiddels begint de entresol ergens op te lijken.
Maar hij is beslist nog niet foto waardig.

Beneden ziet het er nu ongeveer zo uit...

Maar ik weet hoe het kan zijn.
Dus het komt goed.
Met de tijd.

Inmiddels is Studio Rode Kers een feit!
www.rodekers.nl (of com) of www.redcherry.nl

Daar heb je geen studio voor nodig! :-)

PS. Je kan nog tot vanavond meedoen aan de Rode Kers give away op Instagram.