roze & champagne en de marshmallow test

Instagram of bloggen?

Deze keuze doet mij denken aan de Marshmallow test.

Het kind dat hem niet meteen op eet, beloven ze er twee.

Maar oh, wat is dat uitstellen lastig.

Want als je hem gelijk in je mond steekt.

Proef je meteen die lekkere smaak.

Maar wachten omdat je er dan (misschien) twee krijgt?

Terwijl je er maar eentje ziet?

De laatste tijd leef ik op marshmallows.
Plaats foto's op Instagram en geniet van de interactie.
Zoveel sneller resultaat dan met een blog!

Al die leuke enthousiaste reacties op Instagram,
inspireerden mij zelfs tot maken van een eerste Rode Kers
'wit, roze & champagne 2015' voorjaarscollectie.

Echte marshmallow kleurtjes bedenk ik ineens!

Maar toch knaagt er soms nog iets.
Ik mis het maken van mooie foto's.

Zie je hoeveel meer diepte de Nikkon foto's hebben?
 Zeker wanneer je ze vergelijkt met de Iphone foto hieronder.

Soms mis ik die lagen en diepgang.
Het schilderen met woorden en beelden.
Het bedenken van een samenhangend geheel.

Maar ach, wat kost dat 'digitaal schilderen' toch veel tijd.

Voordat ik het juiste licht heb.

Een leeg geheugenkaartje en opgeladen batterij. 

Geen afleidende factoren: zoals kinderen, deurbellen, telefoons, maaltijden,(af)wasmachines, verjaardagen en dergelijke. 
Een geschikt onderwerp, bijpassende foto's en verhaal. 
De juiste 'mood' in mijn lijf en 'swing' in mijn hoofd. 
Is het alweer diep in de nacht...

En had ik zeker 10 foto's met mijn Iphone kunnen klikken.

En minstens 50 likes gescoord...

Maar ja, van Gogh moest het ook doen zonder likes.

Het moet toch ergens uit je eigen hart komen.

Waarom die drang naar bevestiging?

(Nou gewoon, omdat ik er zo blij van word!)

Sinds ik leef op marshmallows.

Schik ik in mijn hoofd continu stillevens.

Die ik vervolgens tot leven probeer te wekken,
door ze vast te leggen...

Dit weekend had ik eindelijk de rust,
om mij nieuwe keramiekserie te fotograferen.
Maar hoe fotografeer je een levendig stilleven?

Soms zijn ze de foto's nog wat bedacht en stijfjes.

Als een ingekleurde kleurplaat.

Netjes tussen de lijntjes.

Soms wat te nonchalant.

Met een vergeten wasknijper, tandenborstel, afgebroken steel, 

vlek op het tafelblad, Iphone (!) of omgevallen bol.

(Zoekplaatje…)

Soms onverwachts.

Is de plek waar alles even neergezet is.

Ineens het onderwerp van de shoot geworden.

 Soms is less more, maar soms is more more.

Soms kan je ook teveel willen zeggen.

Hoewel ik daar wel dol op ben :-)

Weet ik dat niet iedereen dat waardeert!

Gelukkig hoef ik niet te kiezen tussen Instagram of bloggen.

Ik eet gewoon 365x een enkele marshmallow.

En geef mijzelf daarnaast af en toe een flinke zak vol cadeau.

 Soms is een halve marshmallow al voldoende.

 Soms blijkt wit ineens een hele interessante tint.

Soms vormt wit samen het stilleven.

Dat ik in mijn hoofd geschilderd had.

En worden beelden ineens poëzie.

de wereld is nog winters wit

mistig drijft zij over de velden

in de grond wacht
 de belofte

 klein geluk 

wie zal haar (ont)vangen?

we klinken op het voorjaar

drinken champagne, 

tot de bloemen open gaan.

Voorjaarsactie: 

Wil je een gratis Lucky Fish winnen uit de nieuwe voorjaarscollectie? Neem dan een kijkje op de website en laat een berichtje achter in het gastenboek en geef je gelijk op voor de digitale nieuwsbrief. (http://www.rodekers.com/guestbook) Uit de reacties/aanmeldingen zal 1 maart a.s. de winnaar worden getrokken.

My first blog year

Mijn eerste blog jaar (terugblik)

Dit jaar op 9 januari begon ik voor het eerst met bloggen.
Ik maakte er die dag gelijk vijf achter elkaar...
De eerste blogs bestonden uit een foto met een kort tekstje.
Al gauw werden het korte foto-verhaaltjes.

Mijn eerste blog ging over het afscheid nemen van de kerstboom.
In ons huis dat er toen nog zo anders uit zag. (druk hier voor mijn eerste blog)
Mijn laatste blogs gaan over het optuigen van de kerstboom.
Daarmee is de cirkel voor 2013 rond.

Dit is mijn 106ste blog.
Nooit verwacht dat ik er zoveel zou gaan maken.

Bloggen blijft iets magisch hebben.
Je zendt je foto's en woorden de lucht in

Zonder dat je precies weet wie ze allemaal bekijkt of leest.

Dat kan iedereen zijn...
of niemand...

Toch zie ik de teller op mijn blog gelukkig wel oplopen.
Mijn blogs zijn in 2013 maar liefst 16.800 keer bekeken.

Dat is steeds weer een extra rode kers op mijn taart.
Zeker als de kijkers ook nog eens reageren.
Zodat de lezer toch een beetje een gezicht voor mij krijgt.
Een (nog onbekende) naam erbij is natuurlijk nog fijner :-)

Soms zijn het zelf bloggers.
Die het zelf ook leuk vinden om te fotograferen of te schrijven over hun leven.
En net als ik zelf, ook graag weer de blogs van anderen lezen.
Vooral interieur, gezin, knutsel, kook en kringloopblogs vind ik leuk.
Zeker als er mooie heldere foto's bij gemaakt zijn.

Soms collega's, familie of vrienden.
Die meestal reageren op facebook, twitter, instagram of in real life.
Want dat bestaat ook nog :-)

Zelf plaats ik soms mijn blogfoto's op pinterest.

Waardoor de bezoekers van mijn blog uit allerlei landen komen.

Vandaar dat ik ook een vertaalknop op mijn blog heb gezet.

Soms vertaal ik zelf voor de lol weleens een stukje.

Vooral in het Afrikaans 'klinkt' mijn blog erg vriendelijk.
'In die Afrikaans klink alles vriendeliker' :-)

Chinees of Russisch geven ook mooie resultaten!

'在中国，它听起来如此'
'На русском это звучит так'

Ik vertaal zelf regelmatig een Deens of Frans blog.

Hoewel de Google vertaler de zinnen soms vreselijk vervormd.

Begrijp ik dan toch beter de inhoud van die blogs.

Nu weet ik natuurlijk niet of al mijn bezoekers ook lezers zijn.

Wellicht zijn het ook gehaaide hackers op zoek naar hun prooi.

Zo heb ik iedere dag wel bezoekers uit Rusland en de Verenigde Staten.

Ik las vandaag in de krant dat daar de meeste cyber aanvallen zijn.

Maar het idee dat echt iemand in zo'n torentje mijn blog zit te lezen :-)
Of in een wolkenkrabber door mijn foto's heen scrolt!

Dat is toch wel een beetje onwerkelijk.

Het kunnen natuurlijk ook gewoon mensen op vakantie zijn.
Die eventjes hun twitter of facebook account checken.

Op de rug van een kameel met een half oog op de piramides.

Of ergens anders op de aardbol oog in oog met...

Veel bezoekers komen uit de buurlanden naast ons.
Duitsland, België en Luxemburg.  

En het buurland overzee.

Ook tijdens het skiën of bij het haardvuur wordt er gelezen.
In Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk.

Daarnaast zijn er soms exoten.
Die ik dan even op de kaart op zoek.
Aangezien ik geen idee heb waar ze liggen.

(Het eiland) Belize vond ik het wel het meest bijzonder.

Ik weet niet wie daar op vakantie was :-)
Maar zo mooi!

Hoe dan ook. 
Ik heb lol in bloggen.
Bloggen brengt rust en structuur.
Het is een druk jaar geweest.

Mijn drie meest gelezen blogs zijn:

- het behalen van mijn MBA (druk hier voor meest gelezen blog)
-  het afscheid van mijn oude werk
- de verbouwing van ons huis

Gevolgd door de blogs over het afscheid van mijn oude huis,
en de klavertjes vier foto-serie over het gaan samenwonen.
Waardoor ik ook lol in fotograferen kreeg.

Maar ook de blogs over mijn (je moet er van houden)beeldjes verzamelingen blijven populair.

Het loopt tegen het einde van het jaar.
Tijd voor bezinning.

Ik hoop op een rustiger jaar.
Op mijn werk gaat dat vast niet lukken.
Maar thuis zou dat fijn zijn.
Of zou dat gewoon niet bij mij passen?

Afijn, ook in 2014 hoop ik weer te mogen blijven bloggen.

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van mijn blog.
Ik hoop dat jullie dat ook in 2014 blijven doen.

Tot volgend jaar!

Lucky day #2 #faith

Ik moet het eerlijk bekennen.

Ik ben toch bijgelovig.

Hierbij staat het zwart op wit en digitaal!

En ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk dit te verwijderen is van het web.
Zeker als je tussen de wachtwoorden de sites niet meer vindt...

Maar sinds mijn geluksklaver blij bloeit...

Lijkt het wel of alles mij even vrolijk toe lacht :-)

 Gisteren ontvouwde zich het tweede klaverblad.

Als het eerste blad stond voor hoop.

Dan staat het tweede blad voor vertrouwen.

Dus heb ik de makelaar gebeld en een tegenbod gedaan :-)

Vervolgens ben ik heel hard aan de slag gegaan met mijn dissertatie.

Maar de zon scheen zo prachtig.

Het klaverblad leek mij gewoon te roepen:

Beschouw mij? Beschouw mij?

En dat heb ik toen toch maar gedaan.

Wat gaat dat toch prachtig met die Nikon.

Ik gebruik nu een lens van 18-55 mm.

Maar eigenlijk zou ik nog veel dieper willen inzoomen.

Zodat je de nerven kan volgen met je ogen.

De haartjes bijna kan voelen tegen je wangen.

Nou ja, gelukkig heb ik nog wat te wensen!

Ik weet het 'less is more'.

Maar ik kon voor deze blog bijna niet kiezen uit de stapel foto's.

Met de post kwam ook nog een nieuw 'Jema Holland' beeldje.

Via Marktplaats waar ik erg blij van werd.

Een kleine terracotta buste van een jonge vrouw.

Zij kleurde prachtig bij het groene klaverblad en het zonlicht door de ruiten.

Het was gisteren bloemencorso.

Ik vond het lastig mij af te sluiten van al die toeterende motoren en auto's.

Het was alsof alles rood, geel en groen schreeuwde.

Zelfs het klaver leek zich er voor af te wenden.

Toen de zon onderging kon ik gelukkig weer verder.

Ook het klaver sloot haar blad.

Alsof zij met mij instemde, het is genoeg geweest. 

Ik was zo blij met de nacht dat ik wel een gedicht moest maken.

Ik schrijf al jaren nachtgedichten op mijn eigen site: www.rodekers.nl

Alleen qua vormgeving krijg ik de site nooit zoals ik dat wil.

Functies werken niet en vaak verspringen achteraf de teksten en plaatjes.

Soms is maar de helft gepubliceerd of is hij ineens weer uit de lucht.

Alsof er twee wilde kikkers in die site zitten die continu vechten om de aandacht.

Ik ben dan ook dit nieuwe blog begonnen.

In de hoop en het vertrouwen dat het ooit goed komt met mijn site.

Van mijn eerste rode kers blog was ik het adres/wachtwoord vergeten.

Daarom heb ik aan dit nieuwe blog 'redcherry' toegevoegd.

Met de wonderlijke bijwerking dat ik nu veel buitenlandse bezoekers heb.

Soms is het ook maar beter je gevoel te volgen.

Even geen energie te stoppen in dat wat niet lukt.

Het is immers niet de techniek, maar juist het bloggen waar ik van geniet.

Maar vannacht kwam ineens alles goed.

Waarom? Ik zou het niet precies weten.
Ik had ineens de juiste ladder gevonden.

Mijn nachtgedichten staan nu precies op de site zoals ik dat wil.

Ik heb zelfs mijn kaarten eraan toe kunnen voegen.

Ook wist ik ineens het emailadres/wachtwoord van mijn oude blog:
 www.rodekers.blogspot.nl 

Waardoor ik eindelijk die gedateerde blogs/foto's kon verwijderen.
(Als google ook een beetje mee wilt werken.)

Ik heb er een boekenblog van gemaakt.

Voor als ik klaar ben met mijn studie.
En ik weer boeken kan lezen en meedoen aan de boekenclub!

Alleen nu ik mijn blog wil linken aan de gedichten en kaarten werkt het ineens niet.
Nou ja, nooit te vroeg juichen en via deze link kom je er ook. 
Tja, de zon schijnt, maar ik moet weer verder met mijn studie.

Ik hoop...

en ik heb er vertrouwen in... 

...dat het helemaal goed komt!