MARKETPLACE #old house

 MARKETPLACE

Dit blog is een ode.

Een ode aan mijn oude tafel.

Ik weet niet of mensen zitten te wachten op een ode.

Het maakt mij lekker niets uit.

Maar ik heb net mijn oude tafel verkocht.

Nadat hij maanden in de weg heeft gestaan...

Morgen komt de nieuwe (jonge blije) koopster hem halen.

Zij gaat voor het eerst zelfstandig wonen.

De tafel (en zij) begint dus een nieuw leven.

Waarbij jonge mensen aan hem zullen werken en eten.

Ik kocht de tafel voor mijn vorige huis.

Ik had dan ook het gevoel dat de tafel nog heel nieuw was.

Maar toen ik foto's zocht voor Marktplaats.

Zag ik aan mijn kinderen dat de tijd voorbij vliegt.

Ook Ikea had hem niet meer in de collectie...

Ik kocht hem omdat ik toen graag een computerplek wilde in de huiskamer.

Zodat ik niets steeds al mijn spullen moest opruimen als we gingen eten.

Ik kocht voor het eerst voor mijzelf een MAC.

Die vond ik zo ontzettend mooi!!

Ik wilde voor mijn MAC een ereplek.

Ik wilde gaan foto's bewerken en ontwerpen.

Een hoofd vol fantasieën en dromen.

Uiteindelijk zaten de kinderen er altijd.

Omdat je er zo fijn tegelijk kon computeren en tv kijken.

Bleek mijn hoofd vol werk en andere zaken te zitten. 

Kwam er helemaal niets van foto's en ontwerpen,

en moest ik nog steeds mijn (werk)spullen opruimen van de eettafel...

Mijn leven veranderde en ook de inrichting van huis.

De boekenkasten (en de helft van de boeken) gingen met mijn (ex)vriend mee.

Er kwam een nieuwe lagere boekenkast.

Maar deze tafel bleef.

Met mijn oude huis verkocht ik ook mijn boekenkast.

De boekenkast lieten we opnieuw in ons nieuwe huis maken.

De tafel ging wel mee.

Maar de tafel staat vreselijk in de weg.

Hij is te lang en teveel.

De kinderen (en ik-zelf) gooien hem steeds vol met spullen.

En als je je lekker even uitstrekt op de (roze) bank.

Dan stoot je gelijk je hoofd aan de rand van de tafel!

Ik wil hem niet verhuizen naar Tiel.

Ik ben al het verhuizen zat.

Ik wil rust en ruimte.

Toch ben ik gehecht aan mijn spullen.

Voor 35 euro heb ik iemand anders nu er blij gemaakt.

Nu ik zelf nog.

niemendalletje #hergebruik

Dit is het moment om afscheid te nemen.

Als 45 jarige moet ik ook gewoon reëel zijn. 

Dat maatje 34-36 komt nooit meer terug.

Net zo min als de jurkjes die daarbij horen.

Ze hingen al heel lang werkeloos in mijn kast.

Het waren ooit mijn lievelingsjurkjes.

Eentje met geborduurde vrolijke bloemetjes van Laura Ashley.

En een stemmig zacht roze 'ruitje' van Turnover.
Dit weekend nam ik afscheid van hen, nou ja, een beetje.

Want het is niet alleen het jurkje of de prijs (al waren ze ooit best duur).

Maar het zijn ook die mooie stofjes, waar ik geen afscheid van kan nemen.

En toen ineens wist ik het, ik ging ze hergebruiken.

Want in mijn donkerbruin geverfde huis in Tiel,

zien mijn 'art deco' stoelen er ineens wel heel erg bruin en somber uit.

En ook al heb ik een vrolijk gestipt tafelkleed gekocht.
Er is meer nodig om Tiel tot 'thuis' te maken.

Van de verhuurster mag ik de wanden geen roze of paars verven...
Ze zei het op een toon van: 'dat wil toch geen mens'.
Maar ik dacht alleen; hoezo geen roze?

Dus ging ik maar aan de slag met schaar en schiettang.
En wat was dat heerlijk om te doen.
Zonder vooropgezet plan of ingewikkelde zoompjes.
Maar gewoon knippen en nieten :-)

Jaren heb ik daar tegenop gezien.

(Ik kocht de stoeltjes ruim drie geleden via Marktplaats.)

Maar altijd heeft iets anders voorrang gekregen.

En had ik geen tijd om stofjes uit te zoeken :-)

Ik ben heel erg blij met het vrolijke resultaat!

Nu ik eenmaal op gang ben, wil ik ze ook gaan verven.

Ik denk: 2x pastelroze, 2x pastelgroen (mint)

De roze verf heb ik al gekocht :-)

Heel langzaam krijgt mijn plekje in Tiel zo haar eerste kleur.

De donkerbruine schouw en keukenblok ga ik ook echt schilderen.

Als het dan geen roze mag, dan maar lichtblauw :-)

En oh wee degene die rode wijn op mijn stoelen morst!

Want los kunnen ze niet meer!

Maar tegen die tijd heb ik vast weer een ander jurkje.

Dat bijvoorbeeld veel te groot is :-)

Boy's room #old home

Bij verhuizing horen nieuwe slaapkamers.
En dus afscheid van de oude kamers.

Dit is de slaapkamer van de middelste.

Waar hij inmiddels ook wel te oud voor is geworden.

Allang veel te oud zal hij zeggen.

Maar nu is dat geen probleem.

Omdat voor hem een slaapkamer om te slapen is...

Zodat ik er stilletjes nog van geniet.

Alle herinneringen uit zijn kindertijd.

Zwemdiploma's, medailles en vakantiesouvenirs.

Alle kinderboeken die ik vroeger heb voorgelezen.

Ik ben bang dat er weinig terug mag komen in zijn nieuwe kamer.

Een laag bed, een plek voor zijn kleding en hoogstens een bureau.

Als ik dat graag wil, want hij gaat er toch niet aan werken...

Geen vrolijke geel geverfde muren meer.

Allang geen pluche beesten en speelgoed meer.

Geen kinderboeken en verzamelingen meer.

Misschien nog een stenenverzameling.

Als ik daar erg aan gehecht ben...

Maar die hij zal laten verstoffen.

Zelfs geen computer, want hij heeft een laptop.

Hij wil wel graag een grote tv voor zijn Playstation!

Als die past in zijn nieuwe kamer...

Het Playmobiel kasteel dat hij nog dezelfde dag kocht van zijn eerste zelf verdiende geld.

Toen hij een dagje fotomodel mocht zijn voor een bloemenreclame.

Het zal verdwijnen in een grote doos op zolder, omdat ik er geen afstand van wil doen.

Wie weet dat op een dag er kleinkinderen mee willen spelen.

Met zes kinderen zit daar toch een kansje in?

Dat geeft mij dan ook de mogelijkheid er nog even stiekem mee te spelen :-)

Ook al vinden zij die plastic poppetjes dan misschien vreselijk ouderwets.

Wat heb ik zelf als kind ontzettend veel met Playmobiel gespeeld.

Samen met mijn blokkendoos bouwde ik vele weeshuizen.

Want al die mooie Playmobiel gebouwen bestonden vroeger nog niet.

En alle poppetjes zagen er allemaal precies hetzelfde uit.

Dezelfde kleertjes, haartjes en gezichtjes.

Ik had geloof ik maar twee vrouwtjes en de rest waren mannetjes.

(Kinderen en babytjes bestonden al helemaal niet.) Het maakte niets uit.

Ik maakte er in mijn spel allemaal zielige weesjes van en een boze directeur.

Ik speelde zelf altijd een zielig weesje, tja...

Nu staan de meubels op marktplaats.

Ik kreeg vanmorgen een bod en een mailtje.

Wat ik er voor wil hebben?

Ze zijn natuurlijk onbetaalbaar.

Maar, ik ben blij dat ze een herkansing krijgen.