#autumn blog

HERFST BLOG

De herfst is begonnen!

De bomen kleuren rood, bruin en oranje.

Vandaag reed ik met open mond door de Veluwe.

Wat is de natuur toch mooi!

Ook spotte ik mijn eerste vliegenzwam van dit jaar!

Ik begrijp wel waarom ze zo veel in sprookjes voorkomen.

Zo prachtig helder rood!

Sinds ik in Rivierenland werk, geniet ik steeds meer van de natuur.

Weliswaar vanuit de auto... maar toch!

Ik zou zo graag willen dat mijn ogen foto's konden maken.

De rivieren, de veerbootjes, de bomen en het groene gras.

Maar deze week even geen werk!!

Toch gingen we naar Gelderland.

Mijn lief en ik hadden samen twee heerlijke dagen vrij.

We besloten ons zelf te verwennen, 

met een zalige haman behandeling in de Veluwse Bron.

Daarna sliepen we een nachtje op de boerderij Bij Dekkers.

Een romantische B&B op loopafstand van de Veluwse Bron.

Verstopt tussen het groen ligt deze prachtige Gelderse boerderij.

Het rechterhuisje is de B&B en de linkerdeur gaf toegang tot onze (slaap)kamer.

Waar we na een hele dag sauna als een blok in slaap vielen!

's Morgens werden we verrast met een heerlijk uitgebreid ontbijt.

Ieder raampje van de boerderij gaf weer een nieuw uitzicht op het boerenerf.

Zo heerlijk om even nergens aan te hoeven denken.

Te genieten van de mooie tuin en de kippetjes van een ander.

Die prachtige nonchalante look en ondertussen te weten hoeveel tijd het kost,
om zo'n prachtige tuin goed te onderhouden.

Na twee heerlijke dagen in het Hollandse Gelderland.

En een verrassingsbezoek aan mijn ouders in Overijssel.

Reden we terug naar de drukke randstad.

Waar ons thuis een grote verrassing wachten:

we hebben fluisterasfalt voor ons huis gekregen!

Fluisterasfalt? 

Ja, ssst fluisterasfalt.

Met een doorgaande weg voor het huis is dat echt een luxe!

Fluisterende auto's!! Wat een stilte!

Meer wellness konden we ons niet wensen.

#kindjes #5

KINDJES #5

Ze net weggebracht naar hun vader.
Ze zijn inmiddels (bijna) allemaal groter dan ik.
De oudste wordt donderdag zeventien jaar.
Een mooie gelegenheid om weer even terug in de tijd te gaan... 

Zand en water blijft het mooiste speelgoed.

 Blij gezicht dochter lief in de speeltuin.

Net de jaren '50: Jongens schoon gewassen met net gekamde haartje uit bad.

Vermoeide gezichtjes voor het slapen gaan.


Wat is het toch ontzettend jammer dat ze nu nauwelijks meer op de foto willen!!

You are my wild!

‘Kindjes’ is gebaseerd op dit schitterende project. Anki introduceerde het in Nederland. 

In Nederland en België doen Fie, Mamajulesbrussels, Deb, Arnika, Sacha, Denise, Renate, Sofie, Suus, Marieke, Rosalie, Tessa, Janneke, Jolanda, Batseba, Eef, Ilse, Frullemieke, Sharmayne, Jane, Janneke, Nininoes, Stephanie, Liesje, Vanessa, Inge,Corine, Minette, Petra, Eliza, Ineken, Fijnedag, Sandra, Moira en Maai 

met Anki mee.

Red lips #part 1

De dame met rode lippen

Langzaam komen ook de laatste verhuisdozen tevoorschijn.

Al heb ik helemaal geen zin meer om ze uit te pakken.

Toch word ik elke keer weer blij als ik mij er soms toch toe kan zetten,

en ik mijn eigen spullen weer herontdek.

Niet dat ik de inhoud nodig heb.

Een mens heeft eigenlijk niet veel nodig.

Maar gewoon omdat ik de inhoud inspirerend vind.

Aangezien ik haar zelf verzamelend heb.

Bijvoorbeeld deze dame met rode lippen van Cortendorf.

Waar ik er zeker wel een stuk of vijf van heb.

Gewoon precies dezelfde.

Vraag mij niet waarom...

Maar zij intrigeert mij.

Cortendorf was een keramiekfabriek in Duitsland.

Opgericht in 1890 en overgenomen in 1973 door de beroemde Goebel.

Je kent ze misschien wel van die popperige kinderbeeldjes: Hummeltjes.

Mijn oma verzamelde die vroeger en ik vond ze prachtig als kind.

Maar thuis en om mij heen werd die smaak niet bepaald gedeeld.

Te kitsch, volks, massaproductie, overdreven schattig, oudbollig e.d.

En het voelt nog altijd als iets wat niet mooi mag zijn.

Smaak is eigenlijk een vreemd fenomeen.

Ik weet niet eens meer of ik ze nu wel of niet mooi vind...

Afijn, maar we hadden het over deze dame.

Die in 1955-1960 in grote aantallen is gemaakt.

Het was toen een hype om zo'n wandmasker aan de muur te hebben hangen.
Het was sowieso modern om je huis te gaan versieren.

Ik heb vele wandmaskers en deze dame is misschien niet de mooiste.

Maar zij intrigeert mij wel het meest.

Ik begrijp ook goed waarom zoveel gezinnen haar aan de muur hadden hangen.
Zij sloot de jaren '50 af en opende de jaren '60.
Nieuwe vormen, kleuren en ideeën.
Vrijheid van denken en de vrouwenemancipatie.
Geen hoedjes, sjaaltjes en hoofddoekjes meer.

Zij doet mij denken aan slechts die ene lippenstift die mijn moeder vroeger had.
Dezelfde felle knalrode kleur in een prachtige 'gouden' koker.

Die deed ze alleen op als er iets feestelijks ging gebeuren.

Afijn, ik loop al een jaar rond met het idee om een mal van dit beeld te maken.

Omdat ik haar wil bevatten en vervolgens meerdere gezichten wil geven.

 Nu had ik een cadeaubon van de Kunsterij gekregen voor mijn verjaardag.

Die ik door alle drukte nog steeds niet verzilverd had.

Daar kocht ik onder andere deze vloeibare latex van.

Waar je dus zelf mallen mee kunt maken.

En smeerde daar (de minst mooiste dame, van alle dezelfde dames) geheel mee in.

En nog een keer en nog een keer en nog keer....

Omdat alle latex er steeds weer afliep.

Uiteindelijk bleef er een hele dunne (en deels dikke) laag latex achter.

Waarvan ik mij ernstig afvraag of ik het er ooit nog afkrijg.
Waardoor het beeld misschien verloren gaat.

  

Het is misschien raar dat ik een beeld waarvan ik er al vijf heb.

Vervolgens weer zelf wil gaan dupliceren.

En er iets aan wil toevoegen.

Waardoor ze nu juist geen gezicht heeft.

Het is ook geen gezicht.

Dit proces.

Maar ik blijf voorlopig even smeren.

Omdat het helend werkt.

Soms zijn dingen niet goed uit te leggen.

Wist u dat er haar ook heb met blauwe lippen?

#wise owl and silly child #collections #memories

Wise owl and silly child

Tijdens mijn studie ben ik onbewust uilen gaan verzamelen.

Vandaag zag ik ze ineens overal in huis zitten.

Ernstige zware uilen met grote ogen.

Ik weet niet hoe ze mijn leven zijn ingevlogen.

Het zal mijn volle hoofd, de boeken en de studie zijn geweest...

Maar nu voel ik overal hun ogen.

Ik vind uilen wel mooi, maar vooral ook een beetje eng.

Die scherpe klauwen en enge snavels

Het heeft iets horrorachtigs dat ze hun hoofd helemaal kunnen ronddraaien.

En zelfs in het pikdonker kunnen zien.

Happiness is a sunny day.

Uilen houden helemaal niet van een zonnige dag.

Het is best gek dat tegenwoordig overal grappige uiltjes op staan.

Uilen zijn eigenlijk helemaal niet grappig.

Het zijn roofvogels.

En ik wil niets verliezen.

Vreemd dat een volwassen uil symbool staat voor wijsheid.

Terwijl zijn kind (kuiken) symbool staat voor domheid.

Maar je wordt natuurlijk niet gelijk slim geboren.

Al denken we dat tegenwoordig wel.

Wij vergeten vandaag de dag weleens,

dat oudere mensen veel wijsheid bezitten.

Dat is dom natuurlijk.

Mijn kinderen las ik vroeger vele malen de 'Uilskuikentjes' voor.

Heerlijk vond ik het om die stemmetjes na te kunnen doen.

Mocht je ooit een leuk prentenboek voor kleuters zoeken!

Mijn kartonnen versie is versleten, maar het prentenboek heb ik nog steeds.

Mijn uilen doen mij ook denken aan een oud versje.

Dat vroeger in een van mijn kinderboeken stond.

Ik ken het nog altijd uit mijn hoofd:

Een wijze uil zat op een tak.

Hoe meer hij hoorde, hoe minder hij sprak.

Hoe minder hij sprak, hoe meer men zei:

'Waarom zijn wij niet zo wijs als hij."

Het bijzondere is:

ik begin het rijmpje steeds beter te begrijpen.

Ik denk dat het zover is, ik word oud...