Yin and Yang

YIN & YANG

Terwijl nu de storm woest rond raast.

Scheen vorige week een prachtige zon.

Had ik een weekje (herfst)vrij.

Kwam ik en alles even tot rust.

Dat is prettig.

Vandaar dit blog.

Om die rust en orde te koesteren.

En de wind even te negeren.

In de wetenschap dat die vanzelf gaat liggen. Ooit.

Ik had overigens van te voren zelf 'woeste' (vakantie)plannen.

Ik wilde naar de Dutch Design week in Eindhoven.

Een dag gaan winkelen in Amsterdam.

Ik wilde de schuur opruimen en naar de kringloop.

Maar ik deed niets van dat alles.

Hield mij alleen bezig met de drie R'en: rust, reinheid en regelmaat.

En was simpelweg gelukkig.

Mijn lief en z'n zoon plaatste een 3de plank in de keuken.

Waardoor mijn vogels naar grotere hoogtes stegen.

Ik sloeg aan het poetsen (reinheid) en sorteren (regelmaat): vogels bij vogels, 

hout bij hout, fruit bij fruit, roze bij roze, grijs bij grijs e.d. 

En op tijd naar bed (rust).

Mijn lief had zelf reuze lol.

Door een roze en een grijs bord te verwisselen.

Om mijn hang naar balans, harmonie en perfectie te verstoren.

En... ik geef het toe.

Het stoorde (regelmaat).

Maar ik liet het (rust).

Ik bekeek de boel eens van een afstand.

Ging 2x een dag lang naar de sauna (rust).

Gaf antwoord op een veel gestelde vraag van mijn kinderen (rust).

Door ook een klok op te hangen (regelmaat).

Net zo zwart als de muur.

Ik kookte twee dagen lang alsof mijn leven er van af hing.

Herlas al mijn kookboeken opnieuw. (Zie links op de foto..)

Liet de hele keuken en koelkast exploderen aan zelfgemaakte gerechten.

Waarvan de paprikasinaasappeL-soep en forel-paté het populairst bleken.

Op mijn zoons 17de verjaardagsfeest.

(En de in karnemelk gemarineerde kippenpootjes!)

Ik vergat foto's te maken.

Maar was blij met alle lieve vrienden en familie.

De weg naar ons huis was afgesloten en we hadden een eigen parkeerwachter :-)

We aten en dronken tot laat.

We ruimde de volgende dag alles weer op.

Alsof er nooit een feest was geweest.

Mijn lief bestelde een reuze container en ruimde de hele tuin op.

Een verjaardagsfeestje aan het einde van de vakantie...

Soms moet je gewoon je eigen motivatie creëren.

En dat zonnetje! Wat houd ik toch van de zon.

Daardoor zag alles er weer anders uit.

Ik draaide rond met mijn fototoestel.

Mijn kinderen vroegen zich af wat ik fotografeerde.

Wat is er eigenlijk interessant aan je eigen huis?

Maar ik was zo blij met de orde.

Waardoor de details zichtbaar werden.

Het huis zag er van uit elke hoek weer anders uit.

Net zoals alles er anders uit ziet wanneer je het uit een andere hoek bekijkt.

Maar ik heb niet altijd de tijd om vanuit alle hoeken te kijken.

We hebben trouwens een nieuwe tafel besteld.

Die - vanuit onze hoek - veel beter past bij de stoelen.

Alweer een tijdje geleden.

Geen idee eigenlijk wanneer die komt.

Het blijft altijd in beweging: Yin en Yang.

Alles gaat door.

Niets staat stil.

Maar deze week genoot ik van wat is.

Binnen al die beweging.

Genoot ik van de boeken op kleur. 

De hertjes op een rij.

Ook als ik daarbij over snoeren en kinderen moest stappen...

(Kinder)televisie moest negeren.

Oké, dan genoot ik minder.

Maar stel dat alles plots stil bleef staan...

Nee, dat wil ik niet...

Het is nooit af.

Gelukkig niet.

Girls room #oldroom 2

Bij verhuizing horen nieuwe slaapkamers.

En dus afscheid van de oude kamers.

In dit geval ook de kamer van mijn dochter, mijn jongste.
Die volgende week twaalf jaar wordt.
Ook al zegt ze tegen iedereen veertien...

Dit is haar lichtblauwe slaapkamer.
Omdat ze de roze slaapkamer hiervoor niet meer wilde...
En nu natuurlijk geen lichtblauwe slaapkamer meer wilt...

Vorige week liet ik de kamer van mijn middelste zoon zien.
Waarvan ik alle meubels op marktplaats had gezet.
Dit bleek echter heel ingewikkeld en gaf veel vragen van 'kopers'.
Kunnen de meubels ook los? En hoeveel centimeter is dat? En hoeveel kost dit?
Maar geen biedingen... 

Terwijl ik dacht voor 60 euro kan men alles in 1x meenemen.
Maar het leven zit zo veel ingewikkelder in elkaar.
Dat vergeet ik wel eens.
In mijn hoofd lijkt het soms zo eenvoudig :-)

 Dus heb ik net alleen zijn bed op marktplaats gezet.
Hopen dat dat wel een concreet bod gaat opleveren.
Want de verhuisdatum (15 juli) komt snel dichterbij!

Net heb ik ook het bed van mijn dochter op marktplaats gezet.
Stapelbed, bieden (niet kopen!) vanaf 20 euro.
Ik kreeg gelijk een telefoontje.
Dat ze hem graag voor 20 euro kwamen ophalen...

Ach, het gaat niet om het geld, maar ik begrijp het soms niet.
Al had ze 25 euro geboden.
Misschien dat ik ze wel gewoon aan de kringloop geef.

Goed doel, geen gedoe, geen vragen en iedereen blij.
Maar ja, van dat geld kan ik ook weer iets leuks kopen.
Voor op haar nieuwe kamer!

Eigenlijk wil ik die meubels natuurlijk helemaal niet verkopen.
Het liefst zou ik de twee kamers door de lucht willen transporteren.
Zonder er iets aan te veranderen.

Terwijl de kinderen ze zonder problemen inwisselen.

Omdat zij inmiddels er te oud voor zijn geworden.

Nou ja, dat vinden zijzelf...
Ik helemaal niet. Dat zal je inmiddels wel begrijpen.

Over mijn dochters volgende kamer heb ik nauwelijks iets te zeggen.

Daar heeft zij hele duidelijke eigen ideeën over.

Daar komt geen antieke kast en bureau meer in voor.

En zeker geen bloemetjes behang.

 Over haar prinsessenlamp zal ik al helemaal niet praten.

De lamp is zelfgemaakt door een kunstenares.

Alle glazen steentjes zijn er inmiddels bijna afgepeuterd...

Maar ik weet nog hoe blij ik was.

Toen ik hem voor haar kocht op de Ceintuurbaan in Amsterdam.

Samen met de kast en kroonluchter verhuisde ze mee uit haar roze kamer naar de lichtblauwe.

  

Het gaat niet over wat ik wil, maar wat zij wilt, 
maakt mij dochter mij onverbloemd duidelijk.
Ik doe maar lekker bloemetjes behang ergens in mijn eigen huis!

Maar ik heb straks geen eigen  huis meer.
Wij hebben straks een huis.
En mijn lief houdt net als mijn dochter niet van bloemetjes.
Ja, in een vaas of in de tuin, als ik ze water geef...

Eigenlijk wil ik zelf ook geen bloemetjes meer.
En zo leer ik op zeer subtiele wijze loslaten.

En breng ik mijn 'Op Eigen Benen' training.

Ook maar thuis in de praktijk.

Het blijkt nog leuk ook!

En word ik zelfs samen met mijn dochter.

Heel enthousiast over haar nieuwe kamer.

En alles wat zij wel wilt.

De piano bijvoorbeeld.

Die mag wel mee.

Haar broer mag er zelfs op spelen.

Haar boeken, kussens en pluche beesten.

De soep wordt gelukkig niet zo heet gegeten.
Op Eigen Benen. Maar ik ben blij dat ze nog niet naar de middelbare gaat.
(Want wat kost Op Eigen Benen een energie...)

Maar al zal ik haar blauw/roze bloemenbehang straks vreselijk gaan missen.

Ik verheug mij inmiddels wel samen met haar op haar nieuwe lila kamer.
Met een eigen slaapzolder.
Voor mijn eigenzinnige dochter.
Waar ik best trots op ben!

En haar antieke bureautafel en kast?

Ik denk dat ze gelijk heeft.

Die geef ik misschien wel een nieuw likje verf.

En een plekje in mijn eigen atelier.

Misschien is daar ook nog wel plek voor een bloemetjes behang en een roze koelkast...