Yin and Yang

YIN & YANG

Terwijl nu de storm woest rond raast.

Scheen vorige week een prachtige zon.

Had ik een weekje (herfst)vrij.

Kwam ik en alles even tot rust.

Dat is prettig.

Vandaar dit blog.

Om die rust en orde te koesteren.

En de wind even te negeren.

In de wetenschap dat die vanzelf gaat liggen. Ooit.

Ik had overigens van te voren zelf 'woeste' (vakantie)plannen.

Ik wilde naar de Dutch Design week in Eindhoven.

Een dag gaan winkelen in Amsterdam.

Ik wilde de schuur opruimen en naar de kringloop.

Maar ik deed niets van dat alles.

Hield mij alleen bezig met de drie R'en: rust, reinheid en regelmaat.

En was simpelweg gelukkig.

Mijn lief en z'n zoon plaatste een 3de plank in de keuken.

Waardoor mijn vogels naar grotere hoogtes stegen.

Ik sloeg aan het poetsen (reinheid) en sorteren (regelmaat): vogels bij vogels, 

hout bij hout, fruit bij fruit, roze bij roze, grijs bij grijs e.d. 

En op tijd naar bed (rust).

Mijn lief had zelf reuze lol.

Door een roze en een grijs bord te verwisselen.

Om mijn hang naar balans, harmonie en perfectie te verstoren.

En... ik geef het toe.

Het stoorde (regelmaat).

Maar ik liet het (rust).

Ik bekeek de boel eens van een afstand.

Ging 2x een dag lang naar de sauna (rust).

Gaf antwoord op een veel gestelde vraag van mijn kinderen (rust).

Door ook een klok op te hangen (regelmaat).

Net zo zwart als de muur.

Ik kookte twee dagen lang alsof mijn leven er van af hing.

Herlas al mijn kookboeken opnieuw. (Zie links op de foto..)

Liet de hele keuken en koelkast exploderen aan zelfgemaakte gerechten.

Waarvan de paprikasinaasappeL-soep en forel-paté het populairst bleken.

Op mijn zoons 17de verjaardagsfeest.

(En de in karnemelk gemarineerde kippenpootjes!)

Ik vergat foto's te maken.

Maar was blij met alle lieve vrienden en familie.

De weg naar ons huis was afgesloten en we hadden een eigen parkeerwachter :-)

We aten en dronken tot laat.

We ruimde de volgende dag alles weer op.

Alsof er nooit een feest was geweest.

Mijn lief bestelde een reuze container en ruimde de hele tuin op.

Een verjaardagsfeestje aan het einde van de vakantie...

Soms moet je gewoon je eigen motivatie creëren.

En dat zonnetje! Wat houd ik toch van de zon.

Daardoor zag alles er weer anders uit.

Ik draaide rond met mijn fototoestel.

Mijn kinderen vroegen zich af wat ik fotografeerde.

Wat is er eigenlijk interessant aan je eigen huis?

Maar ik was zo blij met de orde.

Waardoor de details zichtbaar werden.

Het huis zag er van uit elke hoek weer anders uit.

Net zoals alles er anders uit ziet wanneer je het uit een andere hoek bekijkt.

Maar ik heb niet altijd de tijd om vanuit alle hoeken te kijken.

We hebben trouwens een nieuwe tafel besteld.

Die - vanuit onze hoek - veel beter past bij de stoelen.

Alweer een tijdje geleden.

Geen idee eigenlijk wanneer die komt.

Het blijft altijd in beweging: Yin en Yang.

Alles gaat door.

Niets staat stil.

Maar deze week genoot ik van wat is.

Binnen al die beweging.

Genoot ik van de boeken op kleur. 

De hertjes op een rij.

Ook als ik daarbij over snoeren en kinderen moest stappen...

(Kinder)televisie moest negeren.

Oké, dan genoot ik minder.

Maar stel dat alles plots stil bleef staan...

Nee, dat wil ik niet...

Het is nooit af.

Gelukkig niet.

#matters of the heart #Studio Red Cherry #part 1

Heerlijk is het dat mijn studie klaar is.

Vooral dat er geen stemmetje meer in mijn hoofd zit.

Dat steeds zegt dat ik iets anders moet doen, dan wat ik op dat moment doe...

Het zalig om naast werk, kids en huishouden, ook iets voor mijzelf te mogen doen.

Ik heb mijn studie dan ook ingewisseld voor een studio:

Mijn nieuwe eigen (!) Red Cherry Studio achterin de tuin.
Waar niets moet en alles mag!

Waar ruimte is voor dromen en ontwerpen en waar rust en ruimte overheerst.
Na(ast) alle drukte heb ik behoefte aan wit!!

Mijn dochter wilde de meubels uit haar oude slaapkamer niet meer.

Ook voor het 'blauwe' boekenrek van mijn zoon was geen plaats meer.

Hun spullen hebben dan ook een nieuw plekje gekregen in mijn studio.

Mijn kinderen gaan voor (Ikea) nieuw en strak.
Maar zelf houd ik toch meer van oude meubels.
Die al een heel leven achter de rug hebben.
Meubels die verhalen met zich meedragen.

Hoewel het pastelgroene bureau prachtig kleurt bij het groene huis.

En het bruine houten werkblad bij de houten balken in mijn studio.
Heb ik het bureau dit weekend toch ook wit geverfd.
Eerst voorzichtig de poten en uiteindelijk toch ook het blad.
Wit, wit en nog eens wit.

Net zoals de houten muren, de plankenvloer, de trap en de deuren.

Ook de kast en het rek zullen er straks aan moeten geloven.

Want in een witte studio komen mijn verzamelingen veel beter uit.

En verzamelingen, zie hier de dozen op zolder, die heb ik...

Eigenlijk moest ik de kast nog wit verven en het blauwe rek.
Ook moest het bureau eigenlijk nog een tweede laag witte verf.

Maar in deze studio moest niets!!
Dus pakte ik dit weekend een stapel dozen uit.
Gewoon, omdat ik daar veel zin in had!

En liet ik vele persoonlijke schatten door mijn handen gaan.
Schatten die alleen voor mij schatten zijn!

Daarnaast draaide ik ook acht wassen en vulde ik acht keer de afwasmachine.

En ruimde hem zeven keer uit (die ene keer deed een lieve stiefdochter).

Kookte voor zeven kinderen (omdat mijn lief moest werken).

Had ik een vergadering met etentje in Utrecht, een familie verjaardagsfeest in Nijkerk, 

verschoonde ik een bed, overhoorde een zoon, reed naar de voetbal,

deed ik boodschappen en leverde ik een leeg krat bier en vier tassen met plastic flessen in.

Terwijl ik ondertussen toch ook het bureau een tweede laagje wit gaf.

Net als overigens mijn beste spijkerbroek, mijn Nikkon en een paar uitgepakte schatten...

Toch was het fijn om even niet met mijn hoofd bezig te hoeven zijn.

Maar tijd te hebben voor zaken van het hart.

Oude en nieuwe zaken.

Alleen al door ze een beetje te sorteren op die witte houten vloer.

Ontstond er ritme, rust en balans.

Het gaat niet om dat wat je doet.

Maar om dat je erbij voelt.

Wat was jouw Rode Kers dit weekend?

#Lucky day #10 #peace #Tiel #move

Ik heb mijn hart verpand aan het stadje Tiel.

Zomaar ineens.

Een paar maanden geleden wist ik niet eens waar het lag.

Alleen dat Flipje er vandaan kwam.

Flipje waar ik vroeger stickers en sleutelhangers van had.

Flip wat ook de naam was van die aardige jongen uit de zesde klas.

Van wie ik als zesjarige altijd mee mocht voetballen.

(Later bleek zijn naam Philip, maar dat terzijde...)

Stiekem hoopte ik dat dat kleine mannetje uit rode kersen zou bestaan.

Maar na grondig onderzoek blijkt hij een framboos te zijn...

Maar vrolijk en fruitig is hij wel!

En nu is daar opeens Tiel.

Een stad aan de rivier de Waal.

Tja en daar stond ik vorige week ineens met mijn auto.

Uitkijkend over de Waal.

Het leven kent vele wegen.

Want sinds vrijdag ben ik ineens de trotse 'eigenaar'.

Van een woonplekje in dit stadje Tiel.

Een soort (piep)klein Amsterdam.

Maar dan met een doordeweekse rust.

Waar ik blijkbaar naar op zoek was.

Zonder dat te weten.

Dus dwaalde ik afgelopen weekend ineens door de stille straatjes.

Liep een rondje over de stadswal en ontdekte prachtige rustige stadstuinen.

Maar ook een lange drukke winkelstraat.

Vol leuke (en geen lege!) winkels en terrassen :-)

Zalige ijsjes, overal Flipjes en hele vriendelijke mensen.

Maar zonder dat alles gezien te hebben was ik eigenlijk al om.

Dat zat hem niet in de omgeving.

Want die zag ik pas.

Nadat ik de sleutel al had gekregen.

Hij waren ook niet mijn nostalgische gevoelens over Flipje.

Hoewel die wel al een beetje meespeelden :-)

Maar het was die 'veranda' die aan het huisje zit.

Daar zag ik mijzelf gelijk zitten.

Na een lange dag werken.

Helemaal alleen, met een kop soep, die ik zelf heb gekozen.

En een ijskoud blikje Coca-Cola light.

Zonder dat ik eerst een lieve bed & breakfast dame te woord moet staan.

Zonder daarna met Duitse gasten in de rij voor de douche te moeten staan.

Of 's nachts mijzelf aan te moeten kleden, om naar het toilet op de gang te kunnen.

Of tijdens het eten moet reageren op verdwaalde vertegenwoordigers.

Of moet slapen in een kamer waar het raam niet open kan.

Of in het donker met knijpende ogen door de regen naar huis moet rijden.

Of.....

Het was de veranda en de rust.

Dus propte ik afgelopen vrijdag twee rieten stoeljes, kussentjes en een tafeltje in mijn auto.

En een paar beeldjes waarvan ik dacht dat mijn lief dat wel op prijs zou stellen...

Onderweg kocht ik een grote pot lavendel bij de benzinepomp.

En haalde een prachtige wandplaat op (via Marktplaats).

Waarvan de eigenaar blij was dat die weer 'terug' naar Tiel ging.

Toen nam ik met een blij kloppend hart de sleutel in ontvangst.

Luisterde niet naar natte kelders, uitvallende verwarming en lastige ovens.

Keek niet achtergebleven vuilniszakken, niet werkende gordijnen of verwaarloosde tuin.

Ik zag alleen die veranda en voelde: :-)

Toen de eigenaar weg was veegde ik snel de ergste spinnenwebben weg.

Veegde glas en bladeren weg en sleepte de stoeltjes uit mijn auto.

Verjoeg de geur van 'oud nat huis' met lavendel.

Haalde vergeelde schilderijtjes van de muur.

Hing een paar plastic roosjes op en ging zitten!

......

Zondag wist ik mijzelf en mijn lief te motiveren.

Om toch ook een busje vol bed, stoelen en tafel te vullen.

Want voor slapen heb je dat toch echt nodig.

En ik dacht bij mijzelf: 'dit is echt voor het laatst'.

Maar zei het het maar niet hardop.

Want je weet nooit hoe het leven loopt.

Mijn lief keek verrast naar de donkerbruine muren,
en bezorgd naar de loshangende elektriciteit draden, 

de onstevige sloten en het gedeelde portaal.

Maar hij zei niets en schroefde het bed in elkaar.
Dat ik gelukkig niet via Marktplaats had verkocht.

Daarna dronken we wijn op een terras dichtbij.

Daarna aten we daar een heerlijke maaltijd.
De zon scheen.

En mijn lief zei: dit is geluk.

Meer was niet nodig.