herfst 2020

het is herfst - de schoonheid ligt

aan onze voeten - zie mij!

 roept ze - ik ben er

voor jou - en schitterend

het is lastig - echt - te zien

druk - in lijf en hoofd

corona - of een nieuwe president

dove ogen wandelen - blinde oren praten

rode hoeden - schitteren in het groene gras

prinsjesdag - in het bos

kijk naar mij  - kies voor ons  

kies voor jij - staat in hun reden

brailletekens - op hun hoeden

 zwarte inkt - in hun zwammen

voor wie wil lezen - wie kan voelen 

voor wie wakker is

appt en zappt - het magische bos

groeiend en stervend - door de seizoenen heen

spiegelt zij ons - verleidt zij ons

tot rust - schoonheid - en bezinning 

 

Deze foto's maakte ik vorig jaar oktober op de Veluwe. 

Ik maakte een (hele lange) wandeling van zonsopgang tot zonsondergang.

Een zogenaamde medicijn of meditatiewandeling.

Het was een uitzonderlijke mooie dag, in een zeer regenachtige maand.

Nadat de zon onderging (en ik bijna bij mijn auto was) stortte de regen weer naar beneden.

Soms sla je een pad in, zonder dat je daar bewust van bent,

soms sluit een weg zich, terwijl je er graag doorheen zou willen.

Beautiful World: Alice Phoebe Lou

Alice Phoebe Lou

Soms
komt er iemand voorbij die mij raakt
Zonder
dat ik daar duidelijke woorden aan kan geven
Hart
zaken betreft dat meestal

En kan ik niet anders
dan moet ik delen
dus hierbij

Alice Phoebe Lou 

twintig jarige Zuid-Afrikaanse straatartieste
sing a song writer en reizigster

Volg ook haar prachtige foto's op haar instagram account: @alicephoebelou

Dit is deel 1 in een nieuwe serie 'oh beautiful world' door @redcherryrodekers

Bambi moved #part 3 #newhome

Bambi is niet meer alleen.

In januari schreef ik over mijn eerste hertje van Else Bach.

Gevolgd door een 2e blog over mijn groeiende aantal hertjes van Else Bach.

Op dit moment kan je wel spreken van een flinke verzameling.

En is mijn liefde voor het verzamelen van dit hertje voorlopig gestild.

Maar ach, wat kan ik toch genieten van deze keramiek.

Hoewel al mijn spullen nog netjes staan opgeborgen in een loods.

Heb ik wel al mijn beeldjes zelf met mijn auto verhuisd.

Net als mijn kleding, kookspullen en schilderijen.

In die volgorde :-)

Ik heb ze nog niet allemaal uitgepakt.

Ze komen straks in mijn atelier, ter inspiratie.

Maar een vijftal verschillende hertjes zijn neergestreken op de schouw in de huiskamer.

Onder hun grote 'broer' Rudolf het rendier.

Ze paste precies samen op het randje.

Ik vind ze als groep nog mooier dan alleen.

Mijn grote 'twin' hertenbeeld paste er helaas niet bij.

Het is een heel smal randje.

Soms kan je gewoon niet uitleggen waarom je iets mooi vindt.

Maar deze hertjes integreren mij, omdat ik zoveel tegenstellingen zie:

hard/zacht, vrij/gevangen, wild/beschermd of schattig/boosaardig.

Als ik hen in de ogen kijk.

Van het 'grote' hert rechts achter op de foto heb ik inmiddels zo'n tien exemplaren.

Allemaal weer van een net andere kleur terracotta.

Heel bevreemdend als je ze allemaal op een rijtje zet.

Er ontstaat als het ware weer een nieuw object.

Hun huid doet mij steeds denken aan dat prachtige hert van Hella Jongerius.

Waarbij de stippen van haar lijf aflopen.

Ik zou hen allemaal wel zo'n prachtig 'dekje' willen geven.

Het liefst in onnatuurlijke glanskleuren op het matte bruine keramiek.

Fluor roze of fel geel.

Dat bedenk ik allemaal als ik naar de schouw kijk.

Maar ik doe niets.

Want eigenlijk wil ik er niets aan veranderen.

Is alleen het bedenken al voldoende.