mijn 'bucket list'

DREAMS DON'T WORK

UNLESS YOU DO

Het Snorfestival is alweer een tijd geleden.
Maar ik kijk er nog steeds met veel plezier op terug.
Op het festival zelf, maar vooral ook op de activiteiten daarvoor.
Voor mij helpt het om soms gewoon een deadline te hebben.
Om te komen tot dingen die ik graag wil. Dingen waar ik al jaren over fantaseer.

Ik wilde altijd al graag naast mijn gezin en werk ook creatief bezig zijn. 
Het is heerlijk dat ik daar nu een vorm voor lijk te hebben gevonden.

Juist in deze tijd van hoop, wensen en verlangens.
Mensen die vluchten voor de vrijheid of strijden voor de vrijheid.
Kinderen die vol spanning hun schoen zetten.
Ben ik mij er zo bewust van, dat ik een gelukkig mens ben.

Dit was mijn (jarenlange) bucketlist:

1.) Eigen studio creëren
Helemaal achterin onze tuin zit mijn eigen keramiek atelier. Met uitzicht op de veranda.

2.)  Eigen producten bedenken
Verhalen verdenken en vertellen. Dat vind ik het mooiste dat er is. Juist over die kleine dingen, die net de kers op de taart kunnen zijn. Die het leven extra mooi kunnen kleuren. Zoals een geluksvisje ontwikkelen, waarin je een wensje kunt stoppen voor de ander. Of een klein gebroken vaasje, voor juist die ene gebroken bloem. 

3.) Eigen bedrijf hebben
Precies een jaar geleden schreef ik studio Rode Kers officieel in bij de Kamer van Koophandel.
Inmiddels heb ik naast mijn blog en logo, ook een eigen webwinkel: www.rodekers.nl.
Afgelopen maanden zijn daar ook visitekaartjes, passende verpakkingsmaterialen (diverse doosjes), rode kers stickers, ansichtkaarten en een eigen Studio Rode Kers folder bij gekomen.

4.) De kers op de taart.
 Bij Studio Rode Kers gaat het niet om geld verdienen. (Ik heb al een baan.) Het gaat voor mij om het toevoegen van extra waarden (zonder daarbij verlies te lijden). Dat klinkt heel zwaar, maar dat kan heel eenvoudig zijn, zoals bijvoorbeeld de nostalgische rode kersen zuurtjes. Ze passen mooi bij de naam van de studio en mijn (vintage) keramiek. Iedereen gaat er spontaan verhalen van vroeger bij vertellen. Het is leuk om ze gratis mee te geven bij aankoop van keramiek en je kunt ze prachtig aan feestelijke cadeautjes strikken. Of stiekem aan verlegen kinderen geven (als ouders niet kijken). Of de minder verlegen kinderen zeer creatief te laten worden (om geld voor deze snoep te regelen). Maar het is vooral alles bij elkaar (het geheel), waar ik zelf zo vrolijk van word.

5.) Kunstenaar voelen
Als 18 jarige wilde ik graag kunstenaar worden. Die hang naar creatie, kleur en vorm is nooit verdwenen. Inmiddels zit ik in het tweede jaar van de driejarige keramiekopleiding in (SBB) in Gouda. 
Ik voel mij daar werkelijk als een vis in het water. Het zo heerlijk om nieuwe dingen te leren, te experimenteren en student te zijn. Maar vooral om dingen gewoon met mijn handen te maken. Letterlijk met mijn handen in de klei. Dat een berg grijze poeder of een homp klei, veranderd in een mooie kom of vaas. Dat blijf ik magie vinden.

6. Nieuw keramiek product

Ieder jaar wil ik iets nieuws ontwerpen voor Studio Rode Kers. Dit jaar zijn dat de 'found diamonds'.
Ik vond bij de kringloop een paar oude glazen schalen, die mij deed denken aan de schalen waarin ik als kind de vla en appelmoes kreeg. Ik maakte er een mal van en dit was het resultaat. Een gevonden diamant. 
Dat iets ouds weer iets heel sprankelend nieuws kan worden, spreekt mij aan. Vandaar dat ik deze schalen serie deze naam heb gegeven. (En ook omdat ze natuurlijk op diamanten lijken.) Ze zijn te koop in mijn webshop.

7. Workshops geven
Op het Snorfestival gaf ik mijn eerste workshops potjes draaien. Echt super leuk om te doen. 
Het lijkt mij zalig om in de toekomst ook een paar keer per jaar een workshop keramiek thuis te geven.
Met een hightea in de veranda. Maar misschien even wachten tot de oudste kids het huis uit zijn.

8.) Een reuze rode kers

Heeft geen uitleg nodig!

Wat is jouw kers op de taart?

En heb jij ook (ergens in je hoofd) een bucket list?

#matters of the heart #Studio Red Cherry #part 1

Heerlijk is het dat mijn studie klaar is.

Vooral dat er geen stemmetje meer in mijn hoofd zit.

Dat steeds zegt dat ik iets anders moet doen, dan wat ik op dat moment doe...

Het zalig om naast werk, kids en huishouden, ook iets voor mijzelf te mogen doen.

Ik heb mijn studie dan ook ingewisseld voor een studio:

Mijn nieuwe eigen (!) Red Cherry Studio achterin de tuin.
Waar niets moet en alles mag!

Waar ruimte is voor dromen en ontwerpen en waar rust en ruimte overheerst.
Na(ast) alle drukte heb ik behoefte aan wit!!

Mijn dochter wilde de meubels uit haar oude slaapkamer niet meer.

Ook voor het 'blauwe' boekenrek van mijn zoon was geen plaats meer.

Hun spullen hebben dan ook een nieuw plekje gekregen in mijn studio.

Mijn kinderen gaan voor (Ikea) nieuw en strak.
Maar zelf houd ik toch meer van oude meubels.
Die al een heel leven achter de rug hebben.
Meubels die verhalen met zich meedragen.

Hoewel het pastelgroene bureau prachtig kleurt bij het groene huis.

En het bruine houten werkblad bij de houten balken in mijn studio.
Heb ik het bureau dit weekend toch ook wit geverfd.
Eerst voorzichtig de poten en uiteindelijk toch ook het blad.
Wit, wit en nog eens wit.

Net zoals de houten muren, de plankenvloer, de trap en de deuren.

Ook de kast en het rek zullen er straks aan moeten geloven.

Want in een witte studio komen mijn verzamelingen veel beter uit.

En verzamelingen, zie hier de dozen op zolder, die heb ik...

Eigenlijk moest ik de kast nog wit verven en het blauwe rek.
Ook moest het bureau eigenlijk nog een tweede laag witte verf.

Maar in deze studio moest niets!!
Dus pakte ik dit weekend een stapel dozen uit.
Gewoon, omdat ik daar veel zin in had!

En liet ik vele persoonlijke schatten door mijn handen gaan.
Schatten die alleen voor mij schatten zijn!

Daarnaast draaide ik ook acht wassen en vulde ik acht keer de afwasmachine.

En ruimde hem zeven keer uit (die ene keer deed een lieve stiefdochter).

Kookte voor zeven kinderen (omdat mijn lief moest werken).

Had ik een vergadering met etentje in Utrecht, een familie verjaardagsfeest in Nijkerk, 

verschoonde ik een bed, overhoorde een zoon, reed naar de voetbal,

deed ik boodschappen en leverde ik een leeg krat bier en vier tassen met plastic flessen in.

Terwijl ik ondertussen toch ook het bureau een tweede laagje wit gaf.

Net als overigens mijn beste spijkerbroek, mijn Nikkon en een paar uitgepakte schatten...

Toch was het fijn om even niet met mijn hoofd bezig te hoeven zijn.

Maar tijd te hebben voor zaken van het hart.

Oude en nieuwe zaken.

Alleen al door ze een beetje te sorteren op die witte houten vloer.

Ontstond er ritme, rust en balans.

Het gaat niet om dat wat je doet.

Maar om dat je erbij voelt.

Wat was jouw Rode Kers dit weekend?