over systemen, hartzaken & inpakpapier

over systemen van het hart

of hoe ontwerp je je eigen inpakpapier

Ik hang net de telefoon op.

School van mijn zoon. Waar hij is?

Ik weet het niet. Ik ben op mijn werk.

Mijn zoon is maandag altijd bij zijn vader.

Hij blijkt onderweg in de bus.

Natuurlijk verslapen en veel te laat ingestapt...

Als ik hem na het telefoontje van school bel.

Of ik voortaan wil inloggen via hun schoolportaal.

Zei de dame nog. Die ook haar werk doet.

Die dit portaal vast niet zelf bedacht heeft.

Waar alleen ouders op kunnen inloggen.

Die echter op hun werk zijn.

Vorige week stond ik 15 minuten in de wachtlijn.

Nadat ik haar telefoontje miste omdat ik in vergadering zat.

Na twee keer verkeerd doorverbinden.

Zeiden ze dat ze er niet meer was.

Nee, ik kon niets doorgeven.

Mijn zoon is zeventien.

Ik woonde al op mijzelf op die leeftijd.

 Droomde over schrijfster of schilderes worden.

Omdat ik mijn gevoel kwijt kon.

In dingen creëren.

Ik werd beide niet.

Verdronk in mensen en systemen.

Van uitgeverijen, exposities en opleidingen.

Ging uiteindelijk als activiteitenbegeleider de zorg in.

Groeide door tot een creatieve directeur.

Ook ik ben bekend met de systemen van de dame aan de telefoon.

Ze lijken er regelmatig met ons van door te gaan.

Misschien vandaar mijn onverklaarbare behoefte.

Om zelf met de hand inpakpapier te ontwerpen.

Wat ik helemaal niet nodig heb.

Maar het is zo fijn iets te doen.

Waar ik iets bij voel en vat op heb.

Al kan het met een designprogramma vast sneller.

Gelukkig hoef je je bij een hobby niet te verantwoorden.

Ik werkte met een potlood, potje Oost-Indische inkt, 

kroontjespen, (overtrek)papier, lineaal en een schaar.

Ik tekende zes figuurtjes: een stoere zwaan, 
een kwetsbaar eendje, een klavertje vier, een hart, 
een bloesem en twee rode kersen.

Plakte die bij elkaar in een groepje en trok ze over.

Dit tweede vel knipte ik in vieren.

Daarna legde ik ieder stuk op de hoek schuin tegenover.

Deze plakte ik allemaal weer vast.

Daarna trok ik alles op een derde vel over.

En voilà, mijn eigen ontwerp voor op een zeefdrukraam.

Het patroon loopt aan alle kanten in elkaar over.

Waardoor ik een oneindig groot oppervlakte zou kunnen bedrukken.

Ik begrijp heus wel waarom mensen blij worden van systemen.

Toen tekende ik plots nog één extra rode kers.

Op het open 
stuk. 
Gewoon omdat het zo voelde.

Ik weet dat ik al een dubbele kers had…

Maar sommige beslissingen zijn nu eenmaal irrationeel.

Ook weet ik dat die laatste kers nu eigenlijk nog één keer,

linksboven het klavertje terug moet komen.

Om het patroon kloppend te houden.

Maar ik tekende daar niets…

Ook maakte ik er geen zeefdrukraam van.

Want zo gaat dat met systemen.

Ze bedenken geeft vreugde.

Maar om al die vellen nu te moeten bedrukken…

--------------------------------------------------------------------

Ontwerp en foto's zijn gemaakt in mijn eigen studio, veranda, tuin en huis.

Kopiëren mag alleen met toestemming van corinep68@hotmail.com

#HEARTS

HEARTS

Is het de nieuwe studio?

Of de drang om te creëren?

Of het terugvallen op eenvoudige kinderlijke activiteiten?
Of het verlangen naar mijn vroegere vak als activiteitenbegeleider?

Ik weet het niet.

Na weken vol veel te serieuze zaken.

Is het heerlijk om even niet te hoeven nadenken.
Maar een beetje te snijden en te knoeien.

Afijn, wat het ook is.

Het ontspant en maakt mij blij.

Ik kan mijn kinderen niet meer als excuus gebruiken.

Die kijken liever naar schermpjes.

Maar ik was heel even bezig, met mijn hart.

♡ do not disturb

#matters of the heart #Studio Red Cherry #part 1

Heerlijk is het dat mijn studie klaar is.

Vooral dat er geen stemmetje meer in mijn hoofd zit.

Dat steeds zegt dat ik iets anders moet doen, dan wat ik op dat moment doe...

Het zalig om naast werk, kids en huishouden, ook iets voor mijzelf te mogen doen.

Ik heb mijn studie dan ook ingewisseld voor een studio:

Mijn nieuwe eigen (!) Red Cherry Studio achterin de tuin.
Waar niets moet en alles mag!

Waar ruimte is voor dromen en ontwerpen en waar rust en ruimte overheerst.
Na(ast) alle drukte heb ik behoefte aan wit!!

Mijn dochter wilde de meubels uit haar oude slaapkamer niet meer.

Ook voor het 'blauwe' boekenrek van mijn zoon was geen plaats meer.

Hun spullen hebben dan ook een nieuw plekje gekregen in mijn studio.

Mijn kinderen gaan voor (Ikea) nieuw en strak.
Maar zelf houd ik toch meer van oude meubels.
Die al een heel leven achter de rug hebben.
Meubels die verhalen met zich meedragen.

Hoewel het pastelgroene bureau prachtig kleurt bij het groene huis.

En het bruine houten werkblad bij de houten balken in mijn studio.
Heb ik het bureau dit weekend toch ook wit geverfd.
Eerst voorzichtig de poten en uiteindelijk toch ook het blad.
Wit, wit en nog eens wit.

Net zoals de houten muren, de plankenvloer, de trap en de deuren.

Ook de kast en het rek zullen er straks aan moeten geloven.

Want in een witte studio komen mijn verzamelingen veel beter uit.

En verzamelingen, zie hier de dozen op zolder, die heb ik...

Eigenlijk moest ik de kast nog wit verven en het blauwe rek.
Ook moest het bureau eigenlijk nog een tweede laag witte verf.

Maar in deze studio moest niets!!
Dus pakte ik dit weekend een stapel dozen uit.
Gewoon, omdat ik daar veel zin in had!

En liet ik vele persoonlijke schatten door mijn handen gaan.
Schatten die alleen voor mij schatten zijn!

Daarnaast draaide ik ook acht wassen en vulde ik acht keer de afwasmachine.

En ruimde hem zeven keer uit (die ene keer deed een lieve stiefdochter).

Kookte voor zeven kinderen (omdat mijn lief moest werken).

Had ik een vergadering met etentje in Utrecht, een familie verjaardagsfeest in Nijkerk, 

verschoonde ik een bed, overhoorde een zoon, reed naar de voetbal,

deed ik boodschappen en leverde ik een leeg krat bier en vier tassen met plastic flessen in.

Terwijl ik ondertussen toch ook het bureau een tweede laagje wit gaf.

Net als overigens mijn beste spijkerbroek, mijn Nikkon en een paar uitgepakte schatten...

Toch was het fijn om even niet met mijn hoofd bezig te hoeven zijn.

Maar tijd te hebben voor zaken van het hart.

Oude en nieuwe zaken.

Alleen al door ze een beetje te sorteren op die witte houten vloer.

Ontstond er ritme, rust en balans.

Het gaat niet om dat wat je doet.

Maar om dat je erbij voelt.

Wat was jouw Rode Kers dit weekend?