Red lips #part 1

De dame met rode lippen

Langzaam komen ook de laatste verhuisdozen tevoorschijn.

Al heb ik helemaal geen zin meer om ze uit te pakken.

Toch word ik elke keer weer blij als ik mij er soms toch toe kan zetten,

en ik mijn eigen spullen weer herontdek.

Niet dat ik de inhoud nodig heb.

Een mens heeft eigenlijk niet veel nodig.

Maar gewoon omdat ik de inhoud inspirerend vind.

Aangezien ik haar zelf verzamelend heb.

Bijvoorbeeld deze dame met rode lippen van Cortendorf.

Waar ik er zeker wel een stuk of vijf van heb.

Gewoon precies dezelfde.

Vraag mij niet waarom...

Maar zij intrigeert mij.

Cortendorf was een keramiekfabriek in Duitsland.

Opgericht in 1890 en overgenomen in 1973 door de beroemde Goebel.

Je kent ze misschien wel van die popperige kinderbeeldjes: Hummeltjes.

Mijn oma verzamelde die vroeger en ik vond ze prachtig als kind.

Maar thuis en om mij heen werd die smaak niet bepaald gedeeld.

Te kitsch, volks, massaproductie, overdreven schattig, oudbollig e.d.

En het voelt nog altijd als iets wat niet mooi mag zijn.

Smaak is eigenlijk een vreemd fenomeen.

Ik weet niet eens meer of ik ze nu wel of niet mooi vind...

Afijn, maar we hadden het over deze dame.

Die in 1955-1960 in grote aantallen is gemaakt.

Het was toen een hype om zo'n wandmasker aan de muur te hebben hangen.
Het was sowieso modern om je huis te gaan versieren.

Ik heb vele wandmaskers en deze dame is misschien niet de mooiste.

Maar zij intrigeert mij wel het meest.

Ik begrijp ook goed waarom zoveel gezinnen haar aan de muur hadden hangen.
Zij sloot de jaren '50 af en opende de jaren '60.
Nieuwe vormen, kleuren en ideeën.
Vrijheid van denken en de vrouwenemancipatie.
Geen hoedjes, sjaaltjes en hoofddoekjes meer.

Zij doet mij denken aan slechts die ene lippenstift die mijn moeder vroeger had.
Dezelfde felle knalrode kleur in een prachtige 'gouden' koker.

Die deed ze alleen op als er iets feestelijks ging gebeuren.

Afijn, ik loop al een jaar rond met het idee om een mal van dit beeld te maken.

Omdat ik haar wil bevatten en vervolgens meerdere gezichten wil geven.

 Nu had ik een cadeaubon van de Kunsterij gekregen voor mijn verjaardag.

Die ik door alle drukte nog steeds niet verzilverd had.

Daar kocht ik onder andere deze vloeibare latex van.

Waar je dus zelf mallen mee kunt maken.

En smeerde daar (de minst mooiste dame, van alle dezelfde dames) geheel mee in.

En nog een keer en nog een keer en nog keer....

Omdat alle latex er steeds weer afliep.

Uiteindelijk bleef er een hele dunne (en deels dikke) laag latex achter.

Waarvan ik mij ernstig afvraag of ik het er ooit nog afkrijg.
Waardoor het beeld misschien verloren gaat.

  

Het is misschien raar dat ik een beeld waarvan ik er al vijf heb.

Vervolgens weer zelf wil gaan dupliceren.

En er iets aan wil toevoegen.

Waardoor ze nu juist geen gezicht heeft.

Het is ook geen gezicht.

Dit proces.

Maar ik blijf voorlopig even smeren.

Omdat het helend werkt.

Soms zijn dingen niet goed uit te leggen.

Wist u dat er haar ook heb met blauwe lippen?

#wise owl and silly child #collections #memories

Wise owl and silly child

Tijdens mijn studie ben ik onbewust uilen gaan verzamelen.

Vandaag zag ik ze ineens overal in huis zitten.

Ernstige zware uilen met grote ogen.

Ik weet niet hoe ze mijn leven zijn ingevlogen.

Het zal mijn volle hoofd, de boeken en de studie zijn geweest...

Maar nu voel ik overal hun ogen.

Ik vind uilen wel mooi, maar vooral ook een beetje eng.

Die scherpe klauwen en enge snavels

Het heeft iets horrorachtigs dat ze hun hoofd helemaal kunnen ronddraaien.

En zelfs in het pikdonker kunnen zien.

Happiness is a sunny day.

Uilen houden helemaal niet van een zonnige dag.

Het is best gek dat tegenwoordig overal grappige uiltjes op staan.

Uilen zijn eigenlijk helemaal niet grappig.

Het zijn roofvogels.

En ik wil niets verliezen.

Vreemd dat een volwassen uil symbool staat voor wijsheid.

Terwijl zijn kind (kuiken) symbool staat voor domheid.

Maar je wordt natuurlijk niet gelijk slim geboren.

Al denken we dat tegenwoordig wel.

Wij vergeten vandaag de dag weleens,

dat oudere mensen veel wijsheid bezitten.

Dat is dom natuurlijk.

Mijn kinderen las ik vroeger vele malen de 'Uilskuikentjes' voor.

Heerlijk vond ik het om die stemmetjes na te kunnen doen.

Mocht je ooit een leuk prentenboek voor kleuters zoeken!

Mijn kartonnen versie is versleten, maar het prentenboek heb ik nog steeds.

Mijn uilen doen mij ook denken aan een oud versje.

Dat vroeger in een van mijn kinderboeken stond.

Ik ken het nog altijd uit mijn hoofd:

Een wijze uil zat op een tak.

Hoe meer hij hoorde, hoe minder hij sprak.

Hoe minder hij sprak, hoe meer men zei:

'Waarom zijn wij niet zo wijs als hij."

Het bijzondere is:

ik begin het rijmpje steeds beter te begrijpen.

Ik denk dat het zover is, ik word oud...

#matters of the heart #Studio Red Cherry #part 1

Heerlijk is het dat mijn studie klaar is.

Vooral dat er geen stemmetje meer in mijn hoofd zit.

Dat steeds zegt dat ik iets anders moet doen, dan wat ik op dat moment doe...

Het zalig om naast werk, kids en huishouden, ook iets voor mijzelf te mogen doen.

Ik heb mijn studie dan ook ingewisseld voor een studio:

Mijn nieuwe eigen (!) Red Cherry Studio achterin de tuin.
Waar niets moet en alles mag!

Waar ruimte is voor dromen en ontwerpen en waar rust en ruimte overheerst.
Na(ast) alle drukte heb ik behoefte aan wit!!

Mijn dochter wilde de meubels uit haar oude slaapkamer niet meer.

Ook voor het 'blauwe' boekenrek van mijn zoon was geen plaats meer.

Hun spullen hebben dan ook een nieuw plekje gekregen in mijn studio.

Mijn kinderen gaan voor (Ikea) nieuw en strak.
Maar zelf houd ik toch meer van oude meubels.
Die al een heel leven achter de rug hebben.
Meubels die verhalen met zich meedragen.

Hoewel het pastelgroene bureau prachtig kleurt bij het groene huis.

En het bruine houten werkblad bij de houten balken in mijn studio.
Heb ik het bureau dit weekend toch ook wit geverfd.
Eerst voorzichtig de poten en uiteindelijk toch ook het blad.
Wit, wit en nog eens wit.

Net zoals de houten muren, de plankenvloer, de trap en de deuren.

Ook de kast en het rek zullen er straks aan moeten geloven.

Want in een witte studio komen mijn verzamelingen veel beter uit.

En verzamelingen, zie hier de dozen op zolder, die heb ik...

Eigenlijk moest ik de kast nog wit verven en het blauwe rek.
Ook moest het bureau eigenlijk nog een tweede laag witte verf.

Maar in deze studio moest niets!!
Dus pakte ik dit weekend een stapel dozen uit.
Gewoon, omdat ik daar veel zin in had!

En liet ik vele persoonlijke schatten door mijn handen gaan.
Schatten die alleen voor mij schatten zijn!

Daarnaast draaide ik ook acht wassen en vulde ik acht keer de afwasmachine.

En ruimde hem zeven keer uit (die ene keer deed een lieve stiefdochter).

Kookte voor zeven kinderen (omdat mijn lief moest werken).

Had ik een vergadering met etentje in Utrecht, een familie verjaardagsfeest in Nijkerk, 

verschoonde ik een bed, overhoorde een zoon, reed naar de voetbal,

deed ik boodschappen en leverde ik een leeg krat bier en vier tassen met plastic flessen in.

Terwijl ik ondertussen toch ook het bureau een tweede laagje wit gaf.

Net als overigens mijn beste spijkerbroek, mijn Nikkon en een paar uitgepakte schatten...

Toch was het fijn om even niet met mijn hoofd bezig te hoeven zijn.

Maar tijd te hebben voor zaken van het hart.

Oude en nieuwe zaken.

Alleen al door ze een beetje te sorteren op die witte houten vloer.

Ontstond er ritme, rust en balans.

Het gaat niet om dat wat je doet.

Maar om dat je erbij voelt.

Wat was jouw Rode Kers dit weekend?

MBA GRADUATION CEREMONY 2013

Vorige week zaterdag was het eindelijk zover.

In het Kurhaus in Scheveningen mocht ik mijn MBA bul in ontvangst nemen.

Samen met bijna honderd andere trotse nieuwe MBA Graduates,

uit o.a. Nigeria, China, Czech Republic en natuurlijk Nederland.

Het was een droog en er scheen zelfs een licht zonnetje!

  Toen ik ruim dertien jaar geleden voor het eerst op de Business School in Buren kwam,

zag ik voor het eerst de vele foto's hangen van al die blije graduands,

 op de trappen voor het Kurhaus in Scheveningen.

Nooit gedacht dat ik negen jaar later zelf de MBA zou gaan volgen,

en zelfs uit eindelijk op die trappen zou staan!

En nu was het zover en ik was alleen maar BLIJ!

Na de foto volgde de ceremonie in de Jacob Pronkzaal.

Van die hele verkleedpartij werd ik ook wel een beetje lacherig.

Vooral de muziek die ze draaide toen we achter elkaar naar binnen moesten...

Blij was ik dan ook dat mijn vriendje en vriendinnetje daar stonden.

Ik was trouwens nummer 62 in de rij!

Het enige spijtige was dat ik dat die 'cape en pet' niet mocht houden...

(Ik ben trouwens ook dol op Sinterklaas en Zwarte piet :-)

Tijdens het heerlijke diner-dansant (en we hebben flink 'gedansant' op een geweldige band!),

verraste mijn lief mij (en zichzelf) met een overnachting in het Kurhaus,

waardoor we konden blijven genieten van de heerlijke wijn.

Zondag genoten we in alle rust van verse mosselen en tonijn als lunch op het strand.

Dit was met recht: de kers op mijn taart!

Met het behalen van deze 'kers' breekt toch weer een nieuwe periode aan!

Vandaar dat ik mijn blog heb opgefrist, met een nieuwe lay-out en een nieuw logo:

En stiekem toch alweer met een nieuw project ;-)