My lucky list! Mijn goede voornemens.

Lucky new year!

My lucky list.

Precies twee jaar geleden begon ik met bloggen.

Over dat wat mijn leven extra kleur geeft.

De rode kers op mijn taart. 

Maar dat bleken wel heel veel kersen te zijn.

Dus gingen mijn blogs al snel over geluk.

Ik heb altijd nog in mijn hoofd.

Om ooit nog een website te beginnen.

Waarop iedereen zijn eigen rode kers kan plaatsen.

Datgene wat zijn leven mooier kleurt.

Zodat iedereen daarop door zou kunnen linken.

En we elkaar zouden inspireren.

Zonder enig geldig gewin.

Totdat ik mij bedacht…

Dat ik zelf niet gelukkig zou worden.

Van het bijhouden van zo'n site...

Afgelopen jaar heb ik heel wat geluksdoelen behaald.
Niet om ze te kunnen afvinken van mijn 'bucketlist'.
Maar gewoon omdat ik er zo blij van werd.
Nog steeds blij mee ben eigenlijk.
Mijn 'luckylist'.

Wat mijn wensen dan waren?

- ik wilde graag een potje leren draaien op een draaischijf
- ik wilde graag iets maken waar mensen blij van werden
- ik wilde graag een eigen label en eigen producten
- ik wilde graag een blij huis
- ik wilde graag mooie foto's leren maken
- ik wilde niet alleen met mijn hoofd bezig zijn
- ik wilde met mijn dochter naar Londen
- ik wilde in mijn eentje naar Parijs
- ik wilde met mijn lief en alle kinderen kamperen
- ik wilde graag blije cliënten en medewerkers op mijn werk
- ik wilde graag een eigen interactieve website
- ik wilde een paar dagen alleen met mijn lief weg
- ik wilde een eigen plek in huis (studio/veranda)
- ik wilde een inloopkast (met bijbehorende oooh en aah)
- ik wilde mij (soms even) kunstenaar (kunnen) voelen
- ik wilde dat niemand zei dat dit belachelijk was
- ik wilde vooral mijzelf kunnen zijn

Eigenlijk was het belachelijk veel wat ik wilde.
Maar ik dacht er verder niet over na.
Net zo min dat ik het met mensen besprak.
Ik deed het gewoon.

En doen dat wat je lief hebt.
Dat is wel het grootste geluk.

Waarbij het vreemde is.
Dat ik dus heel veel van die doelen heb behaald.
Zelfs nog een aantal meer.

Hoewel niet iedereen blij is op mijn werk.
Want geluk blijft toch iets persoonlijks.
Je hebt er misschien wel een beetje invloed op.
Maar uiteindelijk ga je alleen over het geluk van jezelf.

Maar of ik nou kaarsen giet of Sterrewest verhalen schrijf,
nachtgedichten maak of gelukskaarten ontwerp,
Lucky Fish bak en weer weg geef of juist verkoop,
of probeer een perfect potje te draaien.

Het draait allemaal om:
'life and creating yourself'

Ik maakte een nieuwe lijst voor 2015.
10 wensen staan erop.
10 rode kersen voor dit nieuwe jaar,
waar ik gelukkig van word.

Perfectie staat er niet op.
Dat is zo 2014!

Dus stappen we regelmatig over de stapels,
slapen we onder ongewassen lakens,
duren bestellingen soms even,
blijkt vers brood niet altijd nodig,
net zo min als administratie,
en lopen de mails hoog op...

Maar op mijn gelukslijst,
staan dingen van het hart.

Niet het malen, maar het dwalen.
Niet de doelen, maar het voelen.

Een lucky 2015!

Lucky Fish

LUCKY FISH (part 1)

Ik heb iets met vis.

Het is iets onbewust.

Al eerder maakte ik een blog over vis. 

(Druk hier voor link naar (vis)blog.)

Vissen staan symbool voor heel dingen:

redding, vrijheid, geluk, overvloed, begin van evolutie, 

pisces-tijdperk, dierenriem-teken en Christus (Ichthus).

Maar dat kan je vinden op internet :-)

Lastiger is 'mijn gevoel' erbij te beschrijven.

Hoe dan ook…

 Mijn eerste voorwerp van keramiek.

Is dus een vis geworden.

Maar wel (geïnspireerd door mijn geluksvisje) een lucky fish!

Al jaren verzamel ik voorwerpen.

Die in mijn hoofd (ooit) een heel ander leven leiden.

Dan dat leven waarvoor ze op aarde zijn gezet.

Dozen vol heb ik met die spullen…

Die je overigens ook als oude troep kunt beschouwen.

Maar die mij dus erg blij maken.

Omdat ik alleen maar potentieel en mogelijkheden zie.

Afijn, ik had dus al jaren een geel plastic speelgoedvisje.

Dat echter in mijn hoofd al een soort symbolische geluksbrenger was.

Omdat hij zo'n geruststellende glimlach heeft.

Ik moest hem alleen 'nog zien te vangen'.

Als ik hem wist te vangen, dan kon hij weer iets voor anderen betekenen.

Maar hoe vang je een plastic speelgoedvisje?

Met water natuurlijk!

Met (gips)kristallen zodat hij niet wegzwemt.

Met kristallen vang je trouwens niet alleen plastic vissen ;-)

Vervolgens goot ik die kristallen weer vol met water en klei en weer leeg…

Waarna de 'lucky fish' was geboren.

En vele vissen na hem.

Ik liet ze eerst rustig samen even bijkomen en aan elkaar wennen.

Tot ze uitgedroogd waren en bijna in elkaars staarten beten.

Waarna ik ze een beetje moest bijsnijden.

Zonder dat ze braken. (Die staarten…)

Vervolgens werden ze gebakken.

Alsof ze daadwerkelijk genuttigd zouden worden.

Keramiek is geweldig.

Je werkt met zulke natuurlijke producten.

Het is een soort ambachtelijke tovenarij. 

Maar dan wel een zeer tijdrovende.

Want al die biscuit gebakken visjes moeten daarna geschuurd worden!

Ik had dan ook grote behoefte om ze allemaal te nummeren en te signeren.

Want ze werden wel heel erg handmade!

In het gaatje eronder kunnen de gelukswensjes gestopt worden.

Zoals die zitten in een chinees gelukskoekje, maar nu in een geluksvisje.

Een mooie spreuk vind ik van Schiller:

'Alleen hij is gelukkig, die het geluk niet aan het geluk te danken heeft."

Die zou ik wel in alle visjes willen stoppen.

Maar spreuken moet je mijn inziens niet voor een ander bedenken.

Een ware geluksvis is al een wens op zichzelf.

'Het geschenk van geluk is voor hen die het uitpakken'.

Daarom besloot ik de eerste visjes weg te geven.

Aan mensen die ook spontaan dingen hadden weggegeven.

Alleen om de ander (ik en mijn lief in dit geval) blij te maken.

Zoals de buren waarvan we een weekje spontaan in hun huis in Zwitserland mochten.

De buurvrouw gaf zelfs zelfgemaakte (ingevroren) nasi mee voor als we zouden aankomen!

Maar ook op mijn werk en op Instagram zijn heel veel lieve mensen.

Die spontaan een gordijntje, vaasje, beeldje of complimentje weggeven.

Om de ander (ik in dit geval) blij te maken.

Zoals deze met de hand gepunnikte Rode Kers van @mommylovesstyling.

Waar ik nog steeds zo blij mee ben.

Ook besloot ik er zelf een aantal 'zomaar' weg te geven.

Gewoon omdat het ontvangen mij zelf ook zo goed had gedaan.

Dan was er natuurlijk ook nog mijn eerste GIVE AWAY op Instagram.

Wat een ontzettende leuke reacties kwamen daarop!!

Hieronder drie zeer leuke en originele reacties.

Van plaatsen waar IG'ers de lucky fish graag zouden willen hebben.

(Ik weet helaas niet de namen meer, sorry beste mensen.)

Naast originele kwamen er ook zeer ontroerende reacties.

Waaruit duidelijk werd waarom iemand (of zij zelf) hard een lucky fish nodig hadden.

Er is een hoop leed op de wereld.

Het lukte mij dan ook niet om te kiezen.

Waardoor het geluk toch door toeval bepaald werd.

Maar de leuke reacties die daarop weer kwamen via Instagram!

van @gras_vd_buren

van @hrh1890

 van @postfrommars

 van @chrissielovesstijn

 van @ba_bs

 van @mommylovesstyling

Het is bijzonder hoe dingen soms gaan lopen.

In April maakte ik mijn eerste mal en in Mei goot ik mijn eerste visjes.

In Juli kreeg ik van mijn lief een keramiek oven.

En vandaag verkocht ik mijn eerste visjes van keramiek!

Ook werd mij gevraagd of ik sponsor wilde zijn voor een goede doelen swap op Instagram.

Voor het ontwikkelen van medicijnen voor de spierziekte ALS.

Ik dacht hoe kan ik nu sponsor zijn? Wat heb ik dan te geven?

Ik doe wel gewoon mee als deelnemer.

Maar toen dacht ik ineens aan mijn lucky fish.

En mijn hoofd en vele dozen vol met (nieuwe) ideeën.

Ik heb iets concreets te maken en geven.

Het maakt mij gelukkig als een ander daar gelukkig van wordt.

Zo simpel is het.

(Maar voor mij - in deze tijden van bezuiniging - een groot goed.)

Deze zomer was het overigens vijf jaar geleden dat mijn zus aan MS is overleden.

De enige keer dat ik (ook nog eens 1e klas) vanuit Corsica naar huis heb gevlogen…

Dit jaar reed ik gelukkig gewoon weer 1200 kilometer met de auto.

Ik had haar graag nog een lucky visje gegeven.

- wish you a lucky fish -

#Lucky day #10 #peace #Tiel #move

Ik heb mijn hart verpand aan het stadje Tiel.

Zomaar ineens.

Een paar maanden geleden wist ik niet eens waar het lag.

Alleen dat Flipje er vandaan kwam.

Flipje waar ik vroeger stickers en sleutelhangers van had.

Flip wat ook de naam was van die aardige jongen uit de zesde klas.

Van wie ik als zesjarige altijd mee mocht voetballen.

(Later bleek zijn naam Philip, maar dat terzijde...)

Stiekem hoopte ik dat dat kleine mannetje uit rode kersen zou bestaan.

Maar na grondig onderzoek blijkt hij een framboos te zijn...

Maar vrolijk en fruitig is hij wel!

En nu is daar opeens Tiel.

Een stad aan de rivier de Waal.

Tja en daar stond ik vorige week ineens met mijn auto.

Uitkijkend over de Waal.

Het leven kent vele wegen.

Want sinds vrijdag ben ik ineens de trotse 'eigenaar'.

Van een woonplekje in dit stadje Tiel.

Een soort (piep)klein Amsterdam.

Maar dan met een doordeweekse rust.

Waar ik blijkbaar naar op zoek was.

Zonder dat te weten.

Dus dwaalde ik afgelopen weekend ineens door de stille straatjes.

Liep een rondje over de stadswal en ontdekte prachtige rustige stadstuinen.

Maar ook een lange drukke winkelstraat.

Vol leuke (en geen lege!) winkels en terrassen :-)

Zalige ijsjes, overal Flipjes en hele vriendelijke mensen.

Maar zonder dat alles gezien te hebben was ik eigenlijk al om.

Dat zat hem niet in de omgeving.

Want die zag ik pas.

Nadat ik de sleutel al had gekregen.

Hij waren ook niet mijn nostalgische gevoelens over Flipje.

Hoewel die wel al een beetje meespeelden :-)

Maar het was die 'veranda' die aan het huisje zit.

Daar zag ik mijzelf gelijk zitten.

Na een lange dag werken.

Helemaal alleen, met een kop soep, die ik zelf heb gekozen.

En een ijskoud blikje Coca-Cola light.

Zonder dat ik eerst een lieve bed & breakfast dame te woord moet staan.

Zonder daarna met Duitse gasten in de rij voor de douche te moeten staan.

Of 's nachts mijzelf aan te moeten kleden, om naar het toilet op de gang te kunnen.

Of tijdens het eten moet reageren op verdwaalde vertegenwoordigers.

Of moet slapen in een kamer waar het raam niet open kan.

Of in het donker met knijpende ogen door de regen naar huis moet rijden.

Of.....

Het was de veranda en de rust.

Dus propte ik afgelopen vrijdag twee rieten stoeljes, kussentjes en een tafeltje in mijn auto.

En een paar beeldjes waarvan ik dacht dat mijn lief dat wel op prijs zou stellen...

Onderweg kocht ik een grote pot lavendel bij de benzinepomp.

En haalde een prachtige wandplaat op (via Marktplaats).

Waarvan de eigenaar blij was dat die weer 'terug' naar Tiel ging.

Toen nam ik met een blij kloppend hart de sleutel in ontvangst.

Luisterde niet naar natte kelders, uitvallende verwarming en lastige ovens.

Keek niet achtergebleven vuilniszakken, niet werkende gordijnen of verwaarloosde tuin.

Ik zag alleen die veranda en voelde: :-)

Toen de eigenaar weg was veegde ik snel de ergste spinnenwebben weg.

Veegde glas en bladeren weg en sleepte de stoeltjes uit mijn auto.

Verjoeg de geur van 'oud nat huis' met lavendel.

Haalde vergeelde schilderijtjes van de muur.

Hing een paar plastic roosjes op en ging zitten!

......

Zondag wist ik mijzelf en mijn lief te motiveren.

Om toch ook een busje vol bed, stoelen en tafel te vullen.

Want voor slapen heb je dat toch echt nodig.

En ik dacht bij mijzelf: 'dit is echt voor het laatst'.

Maar zei het het maar niet hardop.

Want je weet nooit hoe het leven loopt.

Mijn lief keek verrast naar de donkerbruine muren,
en bezorgd naar de loshangende elektriciteit draden, 

de onstevige sloten en het gedeelde portaal.

Maar hij zei niets en schroefde het bed in elkaar.
Dat ik gelukkig niet via Marktplaats had verkocht.

Daarna dronken we wijn op een terras dichtbij.

Daarna aten we daar een heerlijke maaltijd.
De zon scheen.

En mijn lief zei: dit is geluk.

Meer was niet nodig.