Kitchen restyle #newhome #3

Nu ik in de ban van vogels ben.

Lijkt het alsof ik ze overal zie vliegen.

Bij IKEA ontdekte ik vrolijke zomerse producten.

Met grappige roze flamingo's erop. Ik werd er blij van.

Zeker nu het de koudste meimaand in veertig jaar dreigt te worden...

Dus kocht ik de roze theedoeken.

Als vrolijk evenwicht voor het weer en mijn beeldjes.

Waarvan mijn flamingo toch wel heel serieus uit zijn ogen kijkt.

Serieuzer dan zijn felroze 'zusje' die model stond voor IKEA.

Ik kocht er een glimmend zwart rekje bij.

Die wonderlijk precies onder het keukenraam paste.

Om de boel weer in balans te brengen en gelijk orde te scheppen in keuken.

Maar ik liet mij verder niet door IKEA verleiden.

Nou ja, vooruit, ik kocht ook vrolijke rietjes, servetten en een paar glazen.

Aangezien mijn glazen altijd sneller op zijn.

Dan mijn afwasmachine vol is.

En je kunt ze niet stapelen.

Maar dat schijnt iedereen in huis steeds te vergeten...

De flamingo's kleuren prachtig bij mijn roze koelkast.

Die overigens niet in mijn nieuwe keuken past.

Waar ik het eigenlijk nu niet over wil hebben.

Want oh, mijn roze SMEG koelkast.

Het eerste gedroomde meubelstuk dat ik kocht.

Waardoor ik vele andere zaken moest laten.

Maar het was liefde op 1e gezicht.

Wist je trouwens dat flamingo's grijs geboren worden?

Het felroze ontstaat door elementen die ze uit hun voedsel halen.

Daarom zijn ze in dierentuin vaak meer grijs dan roze.

Zou iedereen het dan in zich hebben om een flamingo te worden?

Ik ben net als zij gek op kreeft :-)

Thuis ontdekte ik dat ik al mee doe aan de flamingo trend.

Zonder mij daar overigens bewust van te zijn.

Wanneer is iets eigenlijk een trend?

Wanneer het langer dan een seizoen duurt?

Wanneer je het in drieën tegenkomt?

De flamingo werd vorig jaar al door bloggers als trend gesignaleerd:

 (Bron afbeeldingen: www.littlebigbell.com en www.kellymarket.com)

Het gaat mij niet om die flamingo.

Hoewel het een grappig beest is om te zien.

Gaat het mij toch vooral om haar kleur.

Ik weet niet waar mijn voorliefde voor roze vandaan komt.

 De eerste dertig jaar van mijn leven had ik niets met roze.

Niet als kind, niet in mijn huis en zelfs niet in de babykamers.

Wist je trouwens dat zestig jaar geleden roze juist een jongenskleur was.

Omdat zij zo'n besliste kleur is.

Blauw werd toen juist als delicater en vrouwelijker beschouwd.

In Belgie en Polen schijnt dat nog steeds zo te zijn.

Maar na mijn scheiding kocht ik spontaan een roze koelkast, een roze bank, 

roze kussens, lampen, behang, sprei en zelfs roze gordijnen...

De kamer van dochter werd nog rozer dan roze...

Die van mijn zoons rood en oranje...

Ik denk gewoon omdat het kon, compromisloos en ik daar heel blij van werd.

Wellicht verlate tienertijd omdat ik op mijn zeventiende al ging samenwonen?

Een roze wolk? Een roze bril? Ach, waarom het analyseren.

Inmiddels is alles enigszins genormaliseerd.

Hoewel mijn kinderen daar vast anders over denken.

Hun kamers zijn overigens nu lichtblauw, geel en lichtgroen.

Maar ik word nog steeds blij als ergens iets roze zie.

En ik ben dan ook heel blij met de roze muur in ons nieuwe huis.

Hoewel, hij zou nog wel een tintje rozer mogen...

Nee, ik wil er geen flamingo ophangen!
(Dan krijgt hij ruzie met het hert.)

Kitchen restyle #newhome #2

Deze week vlogen al mijn vogels over.

Zij lieten zich nergens meer door afschrikken.

Zij landen allen op de keukenplank in het nieuwe huis.

In de hoop nog wat broodkruimels te vinden.

In eerste instantie was het een zooitje ongeregeld.

Ik twijfelde er zelfs over of zij niet door moesten vliegen.

Maar uiteindelijk hergroepeerde zij zich.

De tropische vogels pochte wat tegen elkaar.

Staken hun nek uit of trokken hun bek open.

Terwijl zij hun mooiste kleuren lieten zien.

 De blauwe parkieten trokken zich stilletjes terug.

Onder leiding van de rondborstige papegaai.

Schichtig keken ze naar de glanzende rode kersen.

Die de blauwe vogel rechts van hen hadden gevonden.

Maar deze wapperde wild met haar vleugels.

De kersen waren duidelijk voor haar eigen kinderen bestemd.

Waardoor zij ze niet durfde te benaderen.

De duiven vlogen naar de hoek.

Waar zij druk met elkaar koerden.

Het leek een plan.

Maar niemand wist de bedoeling.

We kregen die avond bezoek.

Zij keken verbaasd naar de plank.

Maar hielden wijselijk hun mond.

Net als iedereen in huis.

Alleen de vogels hoorde ik zachtjes kwetteren. 

Bij het 'postkantoor' stond al weken een pakje.

Ik kwam er maar niet toe om haar te halen...

Vanmorgen ging ik eerst naar de kringloop.

Om (na twijfel toch) een houten stoel die ik gezien had te halen.

Ik nam ook een olieverfschilderijtje mee en een klein houten doosje.

Ik was er toch...

Daarna haalde ik het pakje.

Voorlopig de laatste want eerst moet er verhuisd worden.

Zij kwetterden zachtjes toen ik haar aan nam.

Thuis bleken zij nog mooier dan ik had verwacht.

Het was niet 'de poch en glans' van Jema Holland.

Hun matte groengele kleur liet zich lastig fotograferen.

'Struikje of Bereidheid' zou Histor de kleur noemen.

In plaats van een struikje gaf ik hen een bos.

Dit schilderij lijkt wel erg veel op mijn vorige kringloopschilderijtjes.

Zou deze van dezelfde kunstenaar zijn?

Voorlopig laat ik deze vogels nog even bijkomen in mijn oude keuken.

Ze hebben er immers al een lange reis op zitten.

Ik heb ze wat extra koekkruimels gegeven.

Ze zijn toch een beetje anders dan anders.

Je moet er van houden...

Het zou jammer zijn als ze zich niet welkom zouden voelen :-)

Alle vogels kunnen nu rustig aan elkaar wennen.

En aan hun nieuwe omgeving.

En hun nieuwe omgeving aan hen...

Maar ik verwacht dat ze in de toekomst, 

zich vrij voelen om zelf rond te vliegen, 
door hun hele huis.

Lucky day #5 #hope #trust #love #luck

Vandaag gaat het er dan toch van komen.

Eerlijk gezegd geloof ik het zelf nog niet.

Maar mijn huis is schoon, de boodschappen gedaan en de was gewassen.

Alle tweets, (facebook)post en mails gelezen.

Alle kranten, tijdschriften en boeken uit en de nieuwe nog ongelezen.

(Zo blij straks weer aan de boekenclub mee te kunnen doen!)

De verbouwingsoffertes aangevraagd.

De werkzaken gedaan, nou ja, de belangrijkste.

 De rest kan morgenochtend.

Kortom, deze middag, avond en nacht zijn er perfect voor.

Ik weet geen enkel ander excuus meer te verzinnen.

Today it's my lucky day!

Ik hoop mijn (concept) dissertatie vannacht eindelijk te kunnen verzenden.

Ik vertrouw erop dat de dissertatie goedgekeurd gaat worden.

Ik heb een dienstverleningsconcept voor de gehandicaptenzorg ontwikkeld.

Dat klinkt misschien wat ingewikkeld. 

Maar het is juist een heel eenvoudig concept:

waardoor voor iedereen de dienstverlening begrijpbaar wordt.

De mensen met een beperking zelf, de financiers maar ook de bakker op de hoek.

Ik heb de dissertatie met heel veel liefde en passie geschreven!

Alles in de praktijk uitgeprobeerd, bijgesteld en ingevoerd.

Nu zijn we het concept ook in andere regio's aan het invoeren.

Heel spannend allemaal, ook om het weer los te laten.

Ik hoop dat de beoordelaars het met dezelfde passie zullen lezen.

(En niet alleen vanuit de normeringen van de opleiding...)

De klavertjes wensen mij al weken geluk! 

Zij bloeien maar lustig door! 

Het is werkelijk wonderbaarlijk!

Zij reizen regelmatig met mij mee.

Heen en weer tussen Sassenheim en Noordwijk :-)

De klavertjes inspireerde mij tot het maken van bovenstaande kaarten.

De kaarten en dit blog waren mijn laatste excuus.

Deze muts en koffer staan al sinds sinterklaas op mijn koelkast.

Prachtig geknutseld door mijn dochter.

 Het wordt nu tijd om die muts eens echt te halen!

Wish my luck!

Olmenhorst #fair

We gingen gisteren naar de voorjaarsfair  in de Olmenhorst in Lisserbroek.

Gelukkig gisteren. Want daarvoor en vandaag regende het katten en honden.

De tent/paraplu op de posters was dit jaar dus wel erg heel passend.

Jammer genoeg. Want ik vind het altijd een erg gezellige fair.

Ook de vormgeving van het geheel vind ik altijd heel mooi.

(Sorry voor de vogelpoep, maar ik wilde de poster graag op de foto zetten.)

Maar wij hadden zoals gezegd een prachtige dag.

Alles zag er prachtig fris, groen en fleurig uit!

En wat een prachtige styling met ijzeren kroonluchters en roze slingers.

Natuurlijk ging ik eerst even langs de dagbesteding 's van Heeren Loo.

Hun blokhut en moestuin ligt links vooraan in de 'oprijlaan'. 

Het is goed te zien dat de cliënten daar afgelopen tijd hard gewerkt hebben!

Zij hebben inmiddels een prachtige moestuin met 'vergeten groenten' aangelegd.

Ik zag zelfs een hele mooie waterput.

Is die nieuw? Of is die mij nooit eerder opgevallen?

Kortom tjonge-jonge, wat ligt deze tuin er prachtig bij!

Het lijkt wel een sprookjestuin met wens-put.

De oude muur komt weer helemaal tot zijn recht.

Ik ontdekte dat ze zelfs de tuin erachter erbij hebben getrokken.

Ook dat was vroeger een zeer verwilderd stuk grond.

Het is nu werkelijk onherkenbaar.

Ze hebben zelfs een schattig bankje rondom de boom gemaakt.

Kortom, ik was diep onder de indruk en het liefst daar gebleven :-)

Op het bankje bij het beeld.

Een beetje mijmerend in het zonnetje.

Weg van alle mensen en drukte.

De hele fair met al haar eet en spulletjeskramen en mooie witte tenten, 

vielen toch een beetje in het niets bij de ontdekking van deze 'geheime' tuin.

Hoewel ik de ouderwetse zweefmolen, waarin vrolijk gillende kinderen zaten, 

ook prachtig vond, maar ja, geen kinderen meer die willen zwieren...

Een huis vol spullen die nog naar marktplaats moeten helpt ook niet mee.

Net als koelkast die ik nodig eens moet opruimen..

Ik genoot dus vooral van de prachtige boomgaard en de mooie banieren.

De vele biologische producten die ik ga klaarmaken...

...wanneer de boel thuis weer op orde is!

 

 

Ik had op mijn afscheidsreceptie de vrijkaarten gekregen van Paspartoe.

Dus die gingen we natuurlijk ook nog even opzoeken.

Ik zag een prachtig roze abstract schilderij die helaas al verkocht was.

Maar ik heb toch geen muren meer om hem op te hangen.

Na al die prachtige kunstwerken die ik heb gekregen!

  

Uiteindelijk ontdekte ik toch nog een leuk bordje voor mijn oma.

Die vandaag 99 jaar is geworden en alles al heeft: 'Hoe grijzer hoe (eigen)wijzer!'

Mijn oma negeerde overigens compleet het woord 'eigen'.

Terwijl zij niets aan haar ogen mankeert en gelukkig duidelijk ook niets aan haar hoofd!

Het was fijn vandaag bij haar te zijn.

Ik had achteraf toch liever een grote taart gegeven met 99 kaarsjes erop.

Of een grote bos bloemen met 99 rode rozen.

Maar ik was bang dat haar hele kleine kamertje al veel te vol stond.

Soms moet je gewoon niet denken maar doen...

Volgend jaar dan maar, maar dan met eentje extra!

We eindigde in de middag in een andere geheime tuin.

Achter een verstopte groene houten deur.

Waar we zeer gastvrij door Jaap&Jasper werden onthaald.

Met wijn, gamba's en oesters :-)

De zon ging weg maar we bleven toch warm van binnen.

 Het was fijn even na te praten over afgelopen drukke dagen.

 Na twee uurtjes borrelen was het weer tijd om te gaan.

Ik miste jammer genoeg mijn beste vriendinnetje.

Maar mijn energie was op. Wat een dagen...

Ik denk erover een appelboom in onze nieuwe tuin te planten.

Of toch maar een kersenboom :-)

PS. Dit is de kink naar de appelboom poster